________________
%
|स्वोपत्र
वृत्तिः श्लो०२
AAM
तियं ? । गोयमा ! चउचिहा आयरिया पण्णत्ता, तं जहा-नामायरिया ठवणायरिया दवायरिया भावायरिया य । तत्य प्रतिमा ।। णं जे ते भावायरिया ते तित्थयरसमा चेव दट्टन्वा, तेसिं संतियं आणं नाइक्कमिज्जा । से भयवं ! कयरे णं भावायरिया शतकम् - भणति । गोयमा! जे अज्ज पञ्चईएवि आगमविहीए पयं पयेणाणुसंचरन्ति ते भावायरिए । जे उण वाससयदिक्खिएवि
हुत्ता णं वायामित्तेणं पि आगमओ बाहिं करेन्ति ते नाम-ठवणाहिं णिोइयव्वे" त्ति । अत्र ब्रूमः-परमशुद्धभावग्राहकनिश्चयनयस्यैवायं विषयो, यन्मते एकस्यापि गुणस्य त्यागे मिथ्याष्टित्वमिष्यते । तदाहुः-"जो जहवायं न कुणइ, मिच्छविट्ठी तओ हु को अन्नो ?" चि । तन्मते निक्षेपान्तराऽनादरेऽपि नैगमादिनयवृन्देन नामादिनिक्षेपाणां प्रामाण्याभ्युपगमात् क इव व्यामोहो भवतः ?, सर्वनयसम्मतस्यैव शास्त्रार्थत्वात् । अन्यथा सम्यक्त्व-चारित्रैकयग्राहिणा निश्चयनयेन अप्रमत्तसंयत एव सम्यक्त्वस्वाम्युक्तः, न प्रमत्तान्तः, इति श्रेणिकादीनां बहूनां प्रसिद्धं सम्यक्त्वं न स्वीकरणीयं स्याद् देवानांप्रियेण ! । उक्ताथप्रतिपादकं चेदं सूत्रम् आचाराङ्गे पञ्चमाध्ययने तृतीयोद्देशके-"जं सम्मति पासहा तं मोणंति पासहा, जं मोणंति पासहा तं सम्मति पासहा । ण इमं सकं सिढिलेहिं अदिज्जमाणेहिं गुणासाएहिं वकसमायारोहिं पमत्तेहिं गारमावसंतेहिं । मुणी मोणं समादाय धुणे कम्म-सरीरगं पंतं लूहं च सेवंती वीरा सम्मत्तदंसिणो" ति । “जं सम्मति-पत् सम्यक्त्व-कारकसम्यक्त्वम् तद् मौनं मुनिभावः । यच्च मौनं तत् सम्यक्त्वम्-कारकसम्यक्त्वम्" इति वाचकाशयः । वृत्तिकारस्त्वाह-“से वसुमं सव्वसमत्तागयपन्नाणेणं अप्पाणेणं अकरिज पावकम्मं तं णो अण्णेसि' इति प्राक्तनसूत्रे-स वसुमान्-अत्रारम्भनिवृत्तिरूप
१ पासह इति सर्वत्र साधु.