________________
प्रतिमा
प्याह-'भक्त्येति' भल्या उपलक्षणाद्विधिना चाहत्यतिमार्चनं कृतवतां भावः पापेन न स्पृश्यमानः संलक्ष्यते,व्यतिरेकदृष्टान्तमाह- | स्वोपज्ञ शतकम् ॥ किमिवाग्रहाविलधियां अभिनिवेशमलीमसबुद्धीनां चित्तमिव, तद् यथा पापेन स्पृश्यमानं संलक्ष्यते तथा न भक्तिकृतां भाव इति
|वृत्तिः ॥२६४॥ योजना । अथ पुष्पाशुपमर्दयामि ततः प्रतिमां पूजयामीति भावः पापस्पृष्टो लक्ष्यत एवेति चेत् तर्हि नदीजलजीवानुपमर्दयामीति लो.८७ ततो नदीमुत्तीर्य विहारं कुर्वे इति साधोरपि दुष्टः स्यात्, कृतेरानुषङ्गिकेनोद्देश्यत्वाख्यविषयतासाध्यत्वाख्यविषयता च यतमा
-८८ नस्य न निषिद्धरूपावच्छिन्नेति चेत: तुल्यमेतदुभयोरपीति किमानेडितेन ॥ ८७॥
तुरीयं विकल्पमतिमपाकुर्वनाहधर्माधर्मगते क्रिये च युगपद्धत्तो विरोधं मिथो नाप्येते प्रकृतस्थले क्वचिदतस्तुर्योऽपि भङ्गो वृथा । शुद्धाशुद्ध उदाहृतो ह्यविधिनायोगोऽर्चनाद्यश्चयःसोप्येको व्यवहारदर्शनमतो नैव द्वयोर्मिश्रणात्॥८॥
व्याख्या-'धर्माधर्मगते' इति-धर्माधर्मगते च क्रिये युगपद्विरोधं धत्तः भिमविषयक्रियाद्वयस्यैककालावच्छेदेनैकत्रानवस्थाननियमात-" भिन्नविसयं णिसिद्धं किरियादुगमेगयत्ति" वचनात् । प्रकृतेऽसिद्धिश्चेत्यप्याह-नाप्येते धर्माधर्मगतक्रिये प्रकृतस्थले द्रव्यस्तवस्थाने कचिद्, अतः कारणात् तुर्योऽपि भको वृथा, मिश्रपक्षसमर्थनाय मृषोपन्यासः शुद्धाशुद्धयोगः शास्त्रोक्त एवेति, तत्र तुर्यभावकाशः किं न स्यादत्राह शुद्धाशुद्ध इति, अविधिना जिनार्चनाद्यश्च यः हि निश्चितं शुद्धाशुद्धो योग उदाहृतः सोऽपि व्यवहारदर्शनम् , अतः एकः अंशे भ्रमप्रमादरूपैकज्ञानवदंशे शुद्धाशुद्धविषयः न तु द्वयोःशुद्धाशुद्धयोर्योगयो
वयक्रियाद्वयस्यैककाला
स्याद्गमेगयत्ति " वचनात् ।
व्यस्तवस्थाने कचिद्,