________________
प्रतिमा
शतकम्. ॥१६२ ||
प्रशस्तोऽप्रशस्तो वा प्रशस्तमप्रशस्तं वा फलं जनयितुं समर्थ इत्यर्थः । अत एव कामभोगानाश्रित्योत्तराध्ययनेप्युक्तं -“ न स्वोपज्ञ कामभोगा समयं वेति णयावि भोगा विगई उर्वेति । जो तप्पओसे य परिग्गहे य समोय जो तेसु स वीरागो " त्ति । अतएव वृत्तिः च विषयेष्वपि सतत्त्वचिन्तयाभिसमन्वागमनबन्धकारणमुक्तमाचारे । एवंविधः समाधिः पूर्व भूमिकायां न भवत्येवेति चेन्न, श्लो. ६० सर्वथाऽभावस्य वक्तुमशक्यत्वात्, सम्यग्दर्शन सिद्धियोगकाल एव प्रशमलक्षणलिङ्गसिद्धेऽनुकंपादीनामिच्छाद्यनुभावत्वात् ; तदुक्तं विंशिकायां-" अणुकंपा णिव्वेओ संवेगो तहय होइ पसमुत्ति । एएसिं अणुभावा इच्छाईणं जहासंखं " ति । अनुभावाः कार्याणि इच्छादीनां इच्छाप्रवृत्ति स्थिरसिद्धियोगानां समाधिजनितश्च भावो झुत्थानकालेऽपि संस्कारशेषतया मैत्र्यायुपहितोऽनुवर्त्तत एवान्यथा क्रियासाफल्यासिद्धेः, भावोऽयमनेन विना चेष्टा द्रव्यक्रिया तुच्छेति वचनात् एवं विविक्तविवेकेsविरतसम्यग्दृष्टेरपि पूजायां न बन्धोऽविरत्यंशजस्तु बन्धोऽन्यः पूजायोगाप्रयुक्तः, अन्यथा जिनवन्दनादावपि तदापत्तेः, तत इह कूपनिदर्शनं कूपज्ञातं कस्यचित् यथाश्रुतज्ञस्याशङ्कापदं आशंकास्थानं । एवं हि तद्आवश्यके द्रव्यस्तवीयप्रसङ्गसमाधानस्थले व्यवस्थितं-" नामट्टवणादविए भावे अ ययस्स होइ निक्खवो । दव्वथवो पुप्फाई संतगुणकिणाभाव " - इति । व्याख्या- तत्र नामेति नामस्तवः, स्थापनेति स्थापना, द्रव्य इति द्रव्यविषयो द्रव्यस्तवः भावेति भावविषयश्च भावस्तव इत्यर्थः, इत्थं स्तवस्य भवति निक्षेपो न्यासः, तत्र क्षुण्णत्वानामस्थापने अनादृत्य द्रव्यस्तव भावस्त वस्वरूपमवाहू - द्रव्यस्तवः पुष्पादिरिति, आदिशब्दाद्गन्धधूपादिपरिग्रहः, कारणे कार्योपचाराच्चैवमाह, अन्यथा द्रव्यस्तवः पुष्पादिभिः समभ्यर्चनमिति । तथा सद्गुणो
१- ३२ अध्ययने १०१ गाथा: ।
१॥ १६२॥