________________
। शद्भङ्गेषु प्रथमभेदेन प्रागुक्तभेदेचतुष्टयात् । किं सर्वथा कर्मबन्धाभावः ?, नेत्याह-'पुट्ठोत्ति' परं केवलं स्पृष्टस्तेनाव्यक्तं सावा
स्वोपज्ञ प्रतिमा वेदयति, स्पर्शमात्राधिकं विपाकं नानुभवति, कुड्यापतितसिक्तामुष्टिवत् स्पर्शानन्तरमेव तत्कर्म परिशटतीत्यर्थः। कथं तर्हि को
1 दृचिः शतकम् ॥१०६॥ पचीयते इत्याह-" संति मे तउआयाणा जेहिं कीरइ पावगं । अभिकम्माय पेसाय मणसा अणुजाणिया"। सन्त्यमुनि त्रीण्या
लो.३० दानानि कारणानि यैः क्रियते पापं, तथाहि अभिक्रम्य आभिमुख्येन प्राणिनः क्रान्त्वा-तदभिमुखं चित्तं विधाय यत्र स्वतएव प्राणिनं व्यापादयति तदेकं कर्मादानं, तथाऽपरं च प्राणिघाताय प्रेष्यं समादिश्य यत्माणिनो व्यापादनं तद् द्वितीय, तथाऽपरं व्यापादयन्तमनुजानीते तत्तृतीयं, परिज्ञोपचितादस्यायं भेदः तत्र केवलं मनसा चिन्तनम् इह परेण व्यापाद्यमाने प्राणिन्यनुमोदनमिति । तदेवं यत्रस्वयंकृतकारितानुमतयः माणिघाते क्रियमाणे विद्यन्ते क्लिष्टाध्यवसायश्च प्राणातिपातश्च तत्रैव कर्मोपचयो नान्यत्रेति सिद्धं । एतदेव दर्शयन् फलनिगमनमाह-"एएतु तउ आयाणा, जेहिं कीरइ पावगं । एवं भावविसोहीए निव्वाणमभि
गच्छई एतान्येव पूर्वोक्तानि त्रीणि व्यस्तानि समस्तानि वाऽऽदानानि यैर्दुष्टाध्यवसायसव्यपेक्षेः पाप कर्म क्रियते उपचीयते । एवं है| स्थिते भावविशुद्धया अरक्तद्विष्टमनसा प्रवर्त्तमानस्य सत्यपि प्राणातिपाते विशुद्धेर्न कर्मोपचयस्तदभावाच्च निर्वाणं सर्वद्वन्दोप
रतिः । भावविशुद्ध्या प्रवृत्तौ न बन्ध इत्यत्र दृष्टान्तमाह-" पुत्तं पिया समारब्भ आहारिज असंजए। मुंजमाणो उ मेहावी कम्मुणा नोवलिप्पई ॥" पुत्रं पिता समारभ्य व्यापाद्य तथाविधापयाहरेदरक्तद्विष्टोऽसंयतो गृहस्थस्तत् पिशितं भुञ्जानः, | तुरप्यर्थः मेधाव्यपि संयतोऽपीत्यर्थः, कर्मणा पापेन नोपलिप्यते नाश्लिष्यते । यथा पितुः पुत्रं व्यापादयतस्तत्रारक्तद्विष्टमनसो
१ ० १ श्रु० १ अ. २ उ० गा० २६ २ सू. १ श्रु. १ अ. २ उ. गा० २७ ३ गा०२८ ४ य, इत्यपि. M॥१०६॥
wwwwwwwwww