________________
। समुत्थाय, नागार्जुनीयास्तु पठन्ति-"समणा भविस्सामो अणगारा अकिंचणा अपुत्ता अपसूया अविश्रीआचाहिंसगा सुव्वया दंता परत्तदभोइणो पावं कम्मं न करेस्सामो समुट्ठाए" सुगमत्वान्न वित्रियते, इत्येवं समु
धुता. रावृत्तिः
उद्देशका ४ (चीलाङ्का.)
त्थाय पूर्व पश्चात् 'पश्य' निभालय 'दीनान्' शृगालत्वविहारिणो वान्तं जिघृक्षुन् पूर्वमुत्पतितान् संयमारोहणात् ।
पश्चात्पापोदयात् प्रतिपतत इंति, किमिति दौना भवन्तीति दर्शयति-यतो 'वशाल वशा इन्द्रियविषयकषायाणां तत ५०२॥ आर्चा वशार्ताः, तथाभूतानां च कर्मानुषङ्गः, तदुक्तम्-"'सोइ दियवसणं भंते! कइ कम्मपगडीओ बधइ !
गोयमा । आउअवजाओ सत्त कम्मपगडीओ बंधड जाव अणुपरिअड । कोहवसट्टेणं भंते ! जोवे कइ एवं तं चेव" एवं मानादिष्वपीति, तथा 'कातराः परीषहोपसर्गोपनिपाते सति विषयलोलुपा वा कातराः, के ते?जनाः, किं कुर्वन्ति ?-ते प्रतिभग्नाः सन्तः 'लूषका भवन्ति' व्रतानां विधंसका भवन्ति, को ह्यष्टादशशीलाङ्गसहस्राणि धारयिष्यतीत्येवमभिसन्धाय द्रव्यलिङ्ग भावलिङ्ग वा परित्यज्य प्राणिनां विगधका भवन्ति । तेषां च पश्चात्कृतलिङ्गानां यत्स्याचदाह-'अथ' आनन्तये 'एकेषां' भग्नप्रतिज्ञानामुत्प्रवजितानां तत्समनन्तरमेवान्तमुहर्तेन वा पञ्चत्वापत्तिः स्याद् , एकेषां तु 'इलोको' श्लाघारूपः पापको भवेत् , स्वपक्षात्परपक्षाद्वा महत्ययशः-कीर्तिर्भवति, तद्यथा-स एष पितृवनकाष्ठसमानो भोगाभिलाषी व्रजति तिष्ठति वा, नास्य विश्वसनीयं, यतो नास्याकर्त्तव्यमस्तीति, उक्तं च१श्रोत्रेन्द्रियवशात्तों मदन्त ! कति कर्मप्रकृतीबंध्नाति', गौतम ! आयुर्वर्जाः सप्त कर्मप्रकृतीबंध्नाति यावत अनुपरिवर्तते ।
॥ ५०२॥ क्रोधवशात्तों भदन्त! जीवः कति एवमेव तत् ।
