________________
श्रीआचा राङ्गवृतिः
(शीलाङ्का.)
॥ ४६८ ॥
oxxx
अपि च - "" जो जस्थ होइ भग्गो, ओवासं सो परं अविंदतो । गंतु तत्थऽच (व) यंतो, इमं पहाणंति घोसेति ॥ १ ॥" इत्यादि । किम्भूताः पुतरेतदेवं समर्थयेयुरित्याह- सदसद्विवेको ज्ञानं तस्माद्भ्रष्टा, ज्ञानभ्रष्टाः तथा 'दंसणलूसिणो' त्ति सम्यग्दर्शन विध्वंसिनोऽसदनुष्टानेन स्वतो विनष्टा अपरानपि शङ्कोत्पादनेन सन्मार्गाच्च्यावयन्ति ॥ अपरे पुनक्रियोपेता अप्यात्मानं नाशयन्तीत्याह
नममाणा वेगे जीवियं विष्परिणामंति पुट्ठा वेगे नियहंति जीवियस्सेव कारणा निक्तंपि तेसि दुन्निक्वंतं भवइ, बालवयणिजा हु ते नरा, पुणो पुणो जाइ' पक: प्पिति अहे संभवंता विद्दायमाणा अहमंसीति विउक्कसे उदासीणे फरुसं वयंति,
पलियं पकथे अदुवा पकथे अतहेहिं, तं वा मेहावी जाणिजा धम्मं ।। सू० १९१ ॥ नमन्तोऽप्याचार्यादेर्द्रव्यतः श्रुतज्ञानार्थं ज्ञानादिभावविनयाभावात् कम्मोदयाद् एके न सर्वे संयमजीवितं 'विपरिणामयन्ति' अपनयन्ति, सच्चरितादात्मानं ध्वंसयन्तीत्यर्थः । किं चापरमित्याह - एके - अपरिकम्मितमतयो गौरवत्रिकप्रतिबद्धाः स्पृष्टाः परीषहैर्निवर्त्तन्ते संयमात् निङ्गाद्वेति किमर्थं १ - जीवितस्यैव - असंयमाख्यस्य कारणात् - निमित्तात् सुखेन वयं जीविष्याम इतिकृत्वा सावधानुष्ठानतया संयमान्निवर्त्तन्ते । तथाभूतानां च यत्स्यात्तदाह-तेषां गृहवासानिष्क्रान्तमपि ज्ञानदर्शनचारित्रमृलोत्तरगुणान्यतरोपघाताद्दृनिंष्क्रान्तं भवति । तद्धर्म्मणां च यत्स्यात्तदाह-हुतौ यस्माद१ यो यत्र भवति भग्नोऽवकाशं सोऽपरम विन्दन् । गन्तुं तत्रासमर्थं इदं प्रधानमिति घोषयति ॥ १ ॥
धुता • : उद्देशकः ४
॥ ४६८ ।।
