________________
॥ ४८६
एष एव मुक्तः सर्वसङ्गेभ्यो विरतः सर्वसावद्यानुष्ठानेभ्यो व्याख्यातो नापर इति । ब्रवीमीतिशब्दौ पूर्ववत् ॥ तदेवं संसारश्रेणी विश्लेषयित्वा यः संसारसागरतीर्णवत्तीनों मुक्तवन्मुक्तो विरतो व्याख्याता, तं च तथाभृतं किमरतिरमिभवेदत नेति, अचिन्त्यसामर्थ्यात् कर्मणोऽभवेदित्येतदेवाह
विरयं भिक्खुरीयंतं चिरराओसियं अरई तत्य किं विधारए ?, संधेमाणे समुहिए, जहा से दीवे असंदीणे, एवं से धम्मे आरियपदेसिए, ते अणवकखमाणा एणे अणइवाएमाणा दइया महाविणो पंडिया, एवं तेसिं भगवी अणट्ठाणे जहा से दियापोए एवं ते सिस्सा दिया य राओ य अणपुव्येण वाय त्तिबेमि ।। सू० १८७ ॥
॥ इति ततीय उद्देशकः ॥६-३॥ विस्तमसंयमाद् भिक्षणशीलं भिक्षु' 'रोयमाण' निस्सरन्तमप्रशस्तेभ्योऽसंयमस्थानेभ्यः प्रशस्तेष्वपि गुणोत्कर्षादुपयु परि वर्तमानं चिररात्रं-प्रभूतं कालं संयमे उषितश्विररात्रोषितस्तमेवंगुणयुक्तम् 'अरनिः' संयमोद्विग्नता तत्र' तस्मिन संयमे प्रवर्तमानं किं विधारयेत् किं प्रतिस्खलयेत् १, किंशब्दः प्रश्ने, किं तथाभूतमपि मोक्षप्रस्थितं प्रणाय्य विषयमरतिर्विधारयेत् , ओमित्युच्यते, तथाहि-दुर्बलान्यविनयवन्ति चेन्द्रियाण्यचिन्त्या मोहशक्तिर्विचित्रा कर्मपरिणतिः किं न कुर्यादिति उक्तं च-"'कम्माणि णणं घणचिकणाइं गरुयाई वहरसाराह । णाणट्ठिअंपि पुरिसं
कर्माणि नूनं घनकठोराणि गुरुकानि वासाराणि । ज्ञानस्थितमपि पुरुष पथ उत्पथं नयन्ति ॥ १॥
܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀ܪ܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀
॥४८
॥
