________________
शीतोष्णीय.
बीआचारावृत्तिः (चीलाङ्का.)
उद्देशक:२
॥ ३२४॥
छिदिज सोयं लहुभूयगामी ॥१॥ गंथं परिणाय इहज ! धीरे, सोयं परिणाय चरिज दंते। उम्मज लड इह माणवेहिं, नो पाणिणं पाणे समारभिज्जा ॥२॥ सित्तिबेमि ॥ इति द्वितीय उद्देशकः ॥३-२॥ क्रोध आदिर्येषां ते क्रोधादयः मीयते-परिच्छिद्यतेऽनेनेति मान-स्वलक्षणं अनन्तानुबन्ध्यादिविशेषः, क्रोधादीनां मानं क्रोधादिमानं, क्रोधादि यो मानो-गर्वः क्रोधकारणस्तं हन्यात् , कोऽसौ ?-वीरः, द्वेषापनोदमुक्त्वा रागापनोदार्थमाह'लोहस्स' इत्यादि, लोभस्यानन्तानुवन्ध्यादेश्चतुर्विधस्यापि स्थितिं विपाकं च पश्य, स्थितिमहती सूक्ष्मसम्परायानुयायित्वाद् विपाकोऽप्यप्रतिष्ठानादिनरकापत्तमहान , यत आगम:-"मच्छा मणुआ य सत्तमि पुढविं" ते च महालोभाभिभूताः सप्तमपृथिवीमाजो भवन्तीति भावार्थः । यद्यवं ततः किं कर्तव्यमित्याह-'तम्हा' इत्यादि, यस्माल्लोभाभिभूताः प्राणिवधादिप्रवृत्तितया महानरकमाजो भवन्ति, तस्माद्वीरो लोभहेतोः-वधाद्विरतः स्यात् , किं च-छिंदिज' इत्यादि, शोकं भावश्रोतो वा छिन्द्यात्-अपनयेत, किम्भूतो ?-लघुभूतो-मोक्षः संयमो वा तं गन्तु शीलमस्येति लघुभूतगामी, लघुभूतं वा कामयितु शीलमस्येति लघुभूतकामी, पुनरप्युपदेशदानायाह-'गन्थ' मित्यादि, 'ग्रन्थं बाह्याभ्यन्तरभेदभिन्नं परिज्ञया परिज्ञाय इहाद्यैव कालानतिपातेन धीरः सन् प्रत्याख्यानपरिक्षया परित्यजेत् , किंच'सोय' मित्यादि, विषयाभिप्वङ्गः संसारश्रोतस्तत् ज्ञात्वा दान्त इन्द्रियनोइन्द्रियदमेन संयमं चरेदिति, किमभिसन्धाय संयम चरेदित्याह-'उम्मज लडु'मित्यादि, इह मिथ्यात्वादिशैवलाच्छादितसंसारहृदे जीवकच्छपः श्रुतिश्रद्धासंयम
॥३२४॥
