________________
॥ २६७ ॥
܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀܀
रुदीर्णाः शारीरमेव केवलं दुःखमुत्पादयन्ति महासत्त्वस्य न मानसं ते भावतो मन्दपरिणामाः, यदिवा ये तीव्रपरिणामाःप्रबलाविभूतस्वरूपास्ते उष्णाः, ये तु मन्दपरिणामाः-ईपलक्ष्यमाणस्वरूपास्ते शीता इति । यत्परीषहानन्तरं प्रमादपद. मुपन्यस्तं शीतत्वेन यच्च तपस्युद्यम इत्युष्णत्वेन तदुभयं गाथयाऽऽचष्टे
घमंमि जोपमायइ अत्थे वा सोअलुत्ति तं विति । उज्जुत्तं पुण अन्नं तत्तो उपहंति णं चिंति ॥२०॥ दारं । __ 'धर्म' श्रमणधर्मे यः 'प्रमाद्यति'नोद्यमं विधत्ते 'अर्थे वा' अयंत इत्यर्थो-धनधान्यहिरण्यादिस्तत्र तदुपाये वा शीतल इत्येवं तं 'ब्रुवते' आचाते, उद्युक्तं पुनरन्यं ततः-संयमोद्यमात् कारणादुष्णमित्येवं ब्रवते, णमिति वाक्यालङ्कार इति गाथार्थः ॥ उपशमपदव्याचिख्यासयाऽऽह -
___ सीईभूओ परिनिम्बुओ य संतो तहेव पण्हाणोल्हाओ)।
होउवसंतकसाओ तेणुवसंतो भवे जीवो ॥२०६।। दारं। उपशमो हि क्रोधाद्यदयाभावे भवति, ततश्च कषायाग्न्युपशमात् शीतीभृतो भवति, क्रोधादिज्वालानिर्वाणात परिनिवृतो भवति, चः समुच्चये, रागद्वेषपावकोपशमादुपशान्तः, तथा क्रोधादिपरितापोपशमात् 'प्रह्लादितः' आपन्नसुखो, यतो ह्य पशान्तकषाय एव एवम्भूतो भवति तेनोपशान्तकषायः शीतो भवतीति, एकार्थिकानि वैतानीति गाथार्थः । अधुना विरतिपदव्याख्यामाहअभयकरो जीवाणं सीयघरो संजमो भवइ सीओ।अस्संजमो य उण्हो एसोअन्नोऽवि पज्जाओ॥२०७॥ दारं।
अभयकरणशीलः, केषां ?-जीवानां, शीत-सुखं तद्गृह-सदावासः, कोऽसौ ?-संयमः सप्तदशभेदः, अतोऽसौ शीतो
॥ २६७॥
