________________
भीआचाराङ्गवृत्तिः (शीलाङ्का.)
॥ २७२ ॥
""मंसरुिहिरण्हारुवणडकलमलयमेयमज्जासु । पुण्णंमि चम्मकोसे दुग्गंधे असुहबीभच्छे || १ || संचारिमजंतगलंतवच्चमुत्तं तसेअपुण्णंमि । देहे हुज्जा किं रागकारणं असुहहेउम्मि १ || २ ||" इत्यादि । तदेवं पूर्तिदेहान्तराणि पश्यन् पृथगपि स्रवन्तीत्येवं प्रत्युपेक्ष्य किं कुर्यादित्याह
से महमं परित्राय मा य हु लालं पच्चासी, मा तेसु तिरिच्छमप्पाणभावायए, कासंकासे स्खलु अयं पुरिसे, बहुमाई कडेण मूढे, पुणो तं करेइ लोहं वेरं वड्ढेइ अप्पणो, जमिण परिकहिज्ज इमेस्स वेव पडिवूहणयाए, अमराय महासड्डी अट्टमेयं तु पेहाए अपरिण्णा कंद ॥ सू० ६४ ॥
'स' पूर्वोक्तो यतिमतिमान् श्रुतसंस्कृतबुद्धिर्यथावस्थितं देहस्वरूपं कामस्वरूपं च द्विविधयाऽपि परिज्ञय परिज्ञाय किं कुर्यादित्याह - 'माय हु' इत्यादि, 'मा' प्रतिषेधे चः समुच्चये हुर्वाक्यालङ्कारे, ललतीति लाला - अत्रुदयन्मुखश्लेष्मसन्ततिः तां प्रत्यशितुं शीलमस्येति प्रत्याशी, वाक्यार्थस्तु यथा हि बालो निर्गतामपि लालां सदसद्विवेकाभावात् पुनरप्यश्नातीत्येवं त्वमपि लालावत्यक्त्वा मा भोगान् प्रत्यशान, वान्तस्य पुनरप्यभिलाषं मा कुर्वित्यर्थः । किं च' मा तेसु तिरिच्छं' इत्यादि, संसारश्रोतांसि अज्ञानाविरतिमिथ्यादर्शनादीनि प्रतिकूलेन वा तिरचीनेन वाऽतिक्रमणी१ मांसास्थिरुधिरस्नय्ववनद्ध कल्मषमेद मज्जामिः । पूर्णे चर्मकोशे दुर्गन्धेऽयुचिबीभत्से ॥ १ ॥ संचारक ( श्रवत्) यन्त्रगतद्वचमूत्रन्तरवेदपूर्णे । देहे भवेत किं कारणं अशुचितौ ॥ २ ॥
लोकवि. अ. २
उद्देशका ५
॥ २७२ ॥
