________________
क्षप
उपदेशप प्रति महत् कालष्यमित्यर्थः । 'अणुबंधकालसप्पे' इति अनुबन्धेऽनुगमें प्रवेषस्य प्रवेसे सति कालो मरणमभूत् । मृतश्च सम् महाग्रंथसपः अञ्जनपुञ्जकालकायोऽनाकलितकोपप्रसर उद्यान तंत्र साधुस्थाने मुनिलोकनिवासभूते से संभूतः ॥४८९॥४॥
आगमि
की कज्ञात ___अन्यदा च स्वाध्यायभूमी वाचन प्रच्छनादेः श्रुतधर्मस्य योग्यायां भूवि तेन क्षुबकेन गमने क्रियमाणेऽकस्मादेव
'अनिमित्त'त्ति अनिमित्तमपशकुनः संवृत्तः । 'गुरुणिवारणवी' इति । ज्ञामस्य गुरुणाभिनवाचार्येण ततस्तेन तत्रगमने॥४९२
निधारणा कृता । भणितं च तत्र गुरुणा निमित्त किर्तिमे अत्ति निमित्ते' इति । दृष्टश्च सर्पस्तं क्षुलक प्रति वेगेन से प्रवर्त्तमानः । ततः प्रत्यनीकज्ञानं कश्चिदस्य प्रत्यनीकोऽयमिति परिज्ञानलेक्षणमोधेन सामान्यैन, न त्वसाविति विशेषेण, अथ सर्पदर्शनानन्तरं गुरोरभिनवाचार्यस्य सङ्गीतम् ॥४९०॥५। समये च केवल्यागमे पृच्छा जाता । विशेषकथनायां यथा--अयमेव भवतां पूर्वाचार्योऽमुमेव क्षुल्लक प्रति बुद्धकीपी मृत्वा सर्पतया समुत्पन्न एवरूपायां कृतायां साधुसंवेगः सञ्जातः, यथा--अहो दुरस्तता कषायाणां यदेवंविधा सकलविद्वश्चक्रचित्तचमत्कारकारिणीं वर्तमानयुगकागेमिकतामुपलभ्यायमस्मद्गुरुर्दत्तधार्मिकजनोद्वेगां सर्पतां प्राप्तः । तद्वचनतस्तु केवलिवचमात् पुनः क्षामणी सर्वेरेवं साधुभिः समकालमेव बद्धाञ्जलिभिः क्षमस्वास्मदीयमपराधमित्येवंरूपा तस्य कृती । ततः स्मरणं , जातिस्मरणलक्षणं, कृतानशनस्याराधना चैव पण्डितमरणेन देवलीकलाभलक्षणा संजातेति ।।४९१॥६॥ समाप्तमार्गमिकास्थानकम् ॥२॥
विनयरतस्तु यथोदाहरणं सम्भूतस्तथोच्यते-इह पाटलिपुत्री पूर्वमेव कल्पकज्ञातोक्तवृत्तान्त उदायीनाम राजा
॥।॥४९२॥
