________________
उपदेशपदः चारपरिहारार्थमिति । एतदेव भावयति-समुपस्थितकल्याणः समासन्नीभूताद्भतप्रभूतकुशलो न नैव हुर्यस्मात् तद्विपरी-भिन्नग्रंथिमहाग्रंथः तक: समुपस्थितकल्याण विरुद्धाचारपरायणो भवति । यथा हि समुपस्थितकल्याणो न तद्विपरीतको भवति, तथा ग्रन्थि
नोविपर्य
सीमत्यभाभेदे उपयुक्तजिनवचनौषधः सन् न विपर्येस्तमतिर्जन्तुर्जायते ।।४३५।। एतदेव भावयति
वत्वम्. नो परलाओ न जिणा ण धम्म मो गंडपील सीलं तु । नत्थट्ठमि या य तहा एमादि न मन्नई एसो ॥४३६ । ।।४६६।
नो नैव परलोको वर्तमानभवापेक्षया भवान्तररूपः समस्ति । तस्माद् आगच्छतो गच्छतश्च तत्र कस्यचित् कदाचित् । | केनचिदनवलोकनात् , किन्तु भूतपञ्चकसमुदायरूपकडेव रमेवेदमुद्धत चैतन्यं तासु तासु क्रियासु प्रवर्त्तमानं जीवतीति व्यपदेशं प्रतिपद्यते, तदुपरामं च मृतमिति । तथा, न जिना भवन्तोऽर्हन्तः सर्वथा निवृत्तरागद्वेषमोहमालिन्या मानवविशेषाः सन्ति, तादृशस्य कस्यचिदधुनाऽनुपलभ्भात् , दृष्टानुसारेण चादृष्टकल्पनायाः साधीयस्त्वात् न धर्मो दुर्गतिपतञ्जन्तुजातधारकः एतेषामेव च सुगतौ धावको जीवपरिणामविशेषः, प्रत्यक्षेण साक्षादनिरीक्षणात् । 'मो' इति पूर्ववत् । गण्डस्य तथाविधवणस्य या पीडा तदुपशम शीलं तु बस्तिनिरोधरूपं पुनः । यथा हि गण्डपीडायां सह्यमानायां न कश्चिद् गुणः, किन्तु तन्निपीडनमेव, एवं बस्तिनिरोधपोऽपि भावना कार्या । नास्ति न विद्यतेऽष्टमिका, च तथा, रत्नप्रभादिभ्यो नरकपृथिवीभ्यः सप्तभ्यः पुरतोऽधस्ताद् अष्टमी पृथिवी उपाजितप्रचुरतमसामिति । अयमभिप्रायः-- सप्तसु तावद् गता गच्छन्ति गमिष्यन्ति च जीवाः, कि ताभ्यो भयमस्ति ? अष्टमी च नरकपृथिवी भवद्भिर्न प्रतिपाद्यते, इतीन्द्रियप्रीतिरेव सम्पादपितुं युक्ता, न पुनः पापभयात् तत्सरिहार इति । एवमाद्यन्यदपि वचनापौरुषेयत्वज
॥४६६॥
