________________
॥४४५॥
दर्शनादीनामुपलब्धसम्यग्दर्शननादीनामिदानीं तत्प्रतिपातवतामपि । ततः किमित्याह-तेषां प्राप्तदर्शनानामशुभानुबन्धो नापगतो न त्रुटितः, कथं नुः परिप्रश्ने, इतस्तु शुद्धाज्ञायोगादपि अशुभानुबन्धव्यवच्छेदकत्वेन भवद्भिः परिकल्पितादिति ? ॥३८७।।
एवं च सति;एयापगमणिमित्तं कहं व एसो उ हंत केसिंचि । एयं मिहोविरुद्धं पडिहासइ जुज्जए कह णु? ॥३८८।।
एतदपगमननिमित्तमशुभानुबन्धव्यवच्छेदकारणं, वथं वेत्यथवा, एष त्वेष एव शुद्धाज्ञायोगः, हन्तेति कोमलामत्रणे, केषांचिजीवानाम् । तत एतच्छुद्धानायोगादशुभानुबन्धव्यवच्छेदभणनं मिथः परस्परं विरुद्ध प्रतिभासते । न
हि ये यत्कार्यकारिणो भावास्ते तदकारिणोऽपि भवन्ति, वृक्ष इव च्छायायाः । अन्यथा कार्यकारणव्यवस्थाविलोपप्रX सङ्गः । ततो युज्यते घटते कथं केन प्रकारेण भवदुक्तं, नुरिति वितर्कयामि ? ||३८८।। अत्र समाधिमाह ;र भण्णइ जहोसहं खलु जत्रोण सया विहाणो जुत्तं । तह वोच्छिंदइ वाहिं ण अण्णहा एवमेसोवि ।।३८९।।
भण्यते उत्तरमत्र यथोषधं त्रिफलादिः, खलुरवधारणे, यत्नेनादरेण सदा सर्वावस्थासु विधानतः तदुचितानपानादिसेवनरूपाद् युक्तं हीनाधिकमात्रापरिहारेण समुचितं, तथेति विशेषणसमुच्चये, ततो यत्नेन सदा विधानतो युक्तं च समुपजीव्यमानं सद् रोगिणां व्यवच्छिनत्ति व्याधि कण्डूप्रभृतिकम्, न नैवान्यथोक्तक्रमव्यतिक्रमे । एवमौषधवद् एषोऽपि शुद्धाज्ञायोगोऽशुभानुबन्धव्याधिमिति ।।३८९।।
॥४४५॥
