________________
७४२॥
उपदेशपदा इय एपस्साबाहा दोसाभावेण हाइ गुणहेऊ। एसा य मोक्खकारणमइदंपज्ज तु एयस्स ।।८८०।।
आगममहाग्रंथा इत्येवमागमबाधायां दोषे सति एतस्यागमस्याबाधाऽनुल्लङ्घनमुत्सर्गासेवनेनापवादासेवनेन वा दोषाभावेनाशातनाप-8
व्याख्या
याः सकलरिहाररूपेण भवति गुणहेतुः । एषा चेयमेवागमाबाधा मोक्षकारणं निर्वृतिहेतुरित्यैदम्ययं स्वेतस्य दानसूत्रस्येति ।।८८०॥
1८८" त्रविषयन केवलमनन्तरोदितकतिपयपदार्थविषयमेव पदवाक्यादिसमनुगतं सर्ववित्प्रणीतागमव्याख्यानं, किन्तु सकलसूत्रविषय
त्वम्मिति मनसि समाधायाह ;एवं पइसुत्तं चिय वक्खाणं पायसो बुहजणेण । कायव्वं एत्तो खलु जायइ ज सम्मणाणं तु ।।८८१।।
एवमुक्तक्रमेण प्रतिसूत्रमेव यावन्ति सूत्राणि तान्यङ्गीकृत्येत्यर्थः । व्याख्यानं प्रायशो बुधजनेनावगतसमयरहस्येन साधुना कर्त्तव्यम् । कुत इत्याह-इतो व्याख्यानात् खलु निश्चयेन जायते यद्यस्मात् सम्यग्ज्ञानं त्वविपर्यस्तबोधः। यथा --मध्यमतीर्थकृतां चत्वारि महाव्रतानि, प्रथमपश्चिमयोस्तु पञ्चेति । अत्र श्रौत एव शब्दार्थः-एतेषां चत्वारि महावतानि प्राणातिपातमृषावादादत्तादानपरिग्रहविरमणरूपाणि, प्रथमचरमयोस्तु पञ्च महाव्रतानि सह मैथुनविरत्या इत्येवं रूपः । परिग्रहविरत्यन्तर्गतैव मैथुनविरतिः, नापरिग्रहीता योषिद् उपभुज्यते इति परमार्थतो मध्यमानामपि पञ्चैवेति
।।७४२।। वाक्यार्थः । रागद्वेषावेव परिग्रहः, तद्भावनान्तरोयकत्वात् तदुपयोगस्येति महावाक्यार्थः । एवमेव निष्परिग्रहता, अन्यथा तद्भावेऽपि न तद्दोषनिवृत्तिरित्यैदम्पयमिति । एवमन्यसूत्रोष्वपि पदार्थादयः सम्यग् उत्प्रेक्ष्य योजनीयाः । ८८१।। साम्प्रतमुक्तोपदेशव्यतिक्रमे दोषमादर्शयन्नाह ;--
