________________
श्री मोहजीतचरित्रम्
श्रीजैन कथासंग्रहः
॥९॥
प्रत्युतान्यदेव जातं, इत्यादि विचारं कृत्वेन्द्रमहाराजस्य सत्यं वचो मत्वा योगीवेशं त्यक्त्वा स्वस्वरूपं प्रकटं कृत्वा तुष्टाव तावत् सलीलया भ्रमन् सन् शार्दूलपुत्रोऽप्यागत्य राज्ञः पार्वेऽतिष्ठत् स देवो वक्ति। हे पृथ्वीनाथ ! या प्रशंसेन्द्रमहाराजस्य मुखात् श्रुता तस्मादप्यधिकं भवतस्तेज:प्रतापयोर्ममानुभवो जातः, अहं सर्वज्ञप्रभोः इमामेव प्रार्थनाङ्करोमि भवतोऽयं शुद्धव्यवहारः प्रतिदिनं वृद्धिं यातु, यथाऽद्य भवानहर्निशं जिनेश्वरस्याज्ञायां वर्तसे तथेयं प्रवृत्तिः भवतः चिरकालपर्यन्तं भवतु, अयं किंङ्करः यदा कदापि कार्ये स्मरणीयः, एवंविधं शुभाशीर्वादं दत्त्वा स देवः स्वस्थानं प्रति चचाल, यदा स देव इन्द्रमहाराजस्य पार्वे प्राप्तः तदा सर्ववृत्तान्तं कथयामास, स देवस्तु देवलोके सुखेन निवसति, स राजाऽपि संसारनिरासलालसमतिः स्वकालं निनाय।
एकस्मिन्समये धर्मघोषाचार्यस्य नगरीबाह्यवने पदार्पणोऽभूत्, तदा तपश्चर्यादिप्रभावात् सर्व वनमाश्चर्यकारिजातं, यतः
शुष्काशोककदंब आम बकुला खजूरिका दाभिमा, जाता: पुष्पफलप्रपल्लवयुता शाखाप्रशाखान्विताः ॥ शुष्कांभोजलवा पिकाप्रभृतयोर्जाता: पयः पूरिताः । क्रीडन्तीहसुराज हंस
