________________
श्री उत्तरा० चूण
१२
हरिकेशीये
॥२१०॥
(इह च ) अणागयं च०' ॥ ३९० - ३६९ ॥ वृत्तं, पुव्वि णाम पूर्वकाले, विहेडनपूर्वकाळात, परतः पञ्चाद्विहेडनकालात्, 'समोज्जाति' विहेडनकाल एव मनः प्रदुष्यत इति मणप्पओसो न मे अस्थि कोई, 'जक्खा मु(हु) वेयावडियं करेंति, यान्ति क्षयमिति यक्षः, विदारयति वेदास्यति वा कर्म्म वेदावडियं, 'तम्हा' तस्मात् एते निहताः कुमाराः । तत उपाध्यायप्रमुखा ब्राह्मणा ऊचु:-- 'अत्थं च धम्मं च वियाणमाणा ०१ ।।३९१-३६९ ।। वृत्तं, इयर्ति रक्षति वा अर्थः, शुभाशुभकर्म्मविवागं रागद्वेषविपाकं वा धारयतीति धर्मः, सुतधम्मं चरित्तधम्मं च अहवा दसविहं समणधम्मं, विशब्द नानाभावे, अनेकप्रकारं जाणमाणा, नित्यं आत्मनि गुरुषु च बहुवचनं । 'तुभे नवि कुप्पह भूहपण्णा' भूर्ति मंगलं वृद्धिः रक्षा, प्रागर (गेव) ज्ञायते अनयेति प्रज्ञा, तत्र मङ्गले सर्वमंगलोत्तमाऽस्य प्रज्ञा, अनन्तज्ञानवानित्यर्थः, रक्षायां तु रक्षाभूताऽस्य प्रज्ञा सर्वलोकस्य सर्वसत्वानां वा, पच्छद्धं कण्ठ्यं । 'अच्चेमु ते महाभाग० ।। ३९२- ३६९ ।। वृत्तं, अर्चनीयं अर्चिमा, भुंजाहि सालिमं शालितीति शालिः शालिभ्यो जाता शालिमः, नानाप्रकारैर्व्यञ्जनैः संयुतः नानाव्यंजनसंयुतं । 'इमं च मे अस्थि पभूयमन्नं० ॥ ३९३ - ३६९ ॥ वृत्तं, कण्ठ्यं, प्रतिलाभिते तस्मिन् पंच दिव्वाणि पाउन्भूयाणि, 'तहियं गंधोदयपुष्पवासं० ।। ३९४-३६९ ।। वृत्तं गन्धोदकवर्ष पुष्पवरिसं, वसूनि [ मास] रत्नानि वसूनां धारा, पुप्फसबला पपात, पहताओ देवदुंदुहिओ, आगासे सुरेहिं अहोदाणं घुडुं । अथ ते ब्राह्मणा ऊचुः - 'सक्वं खु दीसह ० ' ॥३९५-३७०॥ वृत्तं, साक्षात् दृश्यते तपःप्रसादः, अथ तान् मुनिराह 'किं माहणा! जोइ समारभंता' ॥ ३९६-७३२ ॥ वृत्तं किंसदो खेत्रे पुच्छाए य वट्टति, खवो निंदा, एत्थ निंदाए, किं माहणा जोइसमारभंता, युतते घोतिः, सर्वभावेन आरभंता समारभंता, अग्निरित्यर्थः, अग्निसमारंभ करेंता, 'उदएण सोहिं बहियावि मग्गहा' उदकं पानीयं शुद्धत इति शोधिः, अतः तेन
196
49
मुनिकृत | उपदेशः
॥२१० ॥
