________________
सप्तम
श्री बमानदेशना।
उद्धास।
॥४४॥
न चेव भोचारमिउस्सहावं ॥ ६॥ पुव्वं व पच्छा व विणस्सर मे, सरीरमे मलमुत्तप । ही ही तवत्थं घणहीणदीणमीणे विणासेमि कहं महाऽहं ॥६३॥ मज्झं व नीसेसनयजियाणं, सजीविध वलहमेव अस्थि । सजीविमट्ठा परजीवधार्य, तो कहं अञ्ज कुमि एवं? ॥ ६४ ॥ विमंसिऊणं इन सो महप्पा, भाराहणापुवमउवमावो । पवजिऊणं सरखं चउद्धा, पगिन्हिऊणाऽणसणं पसंतो॥६५॥ तिलोमजीवे वि खमावइचा, सया सरंतो परमिट्ठिमंतं । काऊण कालं मणिप्रारसिट्टिसुमो भसो रायगिहम्मि जाभो ।। ६६ ।। णामं कर्य से जणए दाम-भग ति तत्तो उ पवढमायो । जामो सुधावीपमागेण निच्चं, लालिज्जमायो भडवच्छरो सो ॥ ६७॥ मारी विधारेण कुलं समग्गं, खयं गयं ताव कुकम्मो से । तत्थेव सो सायरसत्थवाह-गेहम्मि चिढेइ सुहेण बालो ॥ ६८॥ तत्थऽनया तस्स गिहम्मि साहु-जुभं सभिक्खट्ठमणुप्पबिर्से ।। कुकर्म नरकादिकूपे | क्षिपति कर्तारममुक्तभावं न चैव मोक्तारमृजुस्वभावम् ।। ६२ । पूर्व वा पश्चाद्वा विनश्वरं मे शरीरमेतन्मलमूत्रपात्र । हीही सदर्य धनहीनदीनमीनान् विनाशयामि कथं मुघाहम् १ ॥६३ ॥ ममेव निःशेषजगज्जीवानां स्खजीवितं वल्लममेवास्ति | स्वर्जीवितायें परजीवघातं ततः कथमच करोम्येनम् १ ॥६४॥ विमृश्येति स महात्माऽऽराधनापूर्वमपूर्वभावः । प्रपद्य शरणं चतुर्धा प्रगृह्यानशनं प्रशान्तः ।। ६५ ।। त्रिलोकांजीवानपि क्षमयित्वा सदा स्मरन् परमेष्ठिमन्त्रम् । कृत्वा कालं मणिकारमेष्ठिसुतश्च स राजगृहे जातः ॥ ६६ ॥ नाम कृतं तस्य जनकन दामन्नक इति ततस्तु प्रवर्धमानः । जातः सुधात्रीपञ्चकेन नित्यं जाल्वमानोऽष्टवत्सरः सः ॥ ६७ ॥ मारी विकारेण कुलं समग्र क्षयं गतं तावत् कुकर्मतस्तस्य । तत्रैव स सागरसार्थवाहगेहे तिष्ठति सुखेन बालः ॥ ६८ ॥ तत्राम्यवा तस्य गृहे साधुयुगं स्वनिक्षार्थमनुप्रविष्टम् । कथितं वृद्धमुनीश्वरेण दृष्ट्वा वावं लघुसाध्वंने ॥६९॥
॥४
.
JainEducation
For Private
Person Use Only
aree.jainelibrary.org
