________________
श्री
नवम उल्लासः।
वर्धमान
देशना। । ॥६७॥
तिऊणं विगरालरूवं, काऊण संकडइ कत्तिअं सो ॥२४॥ तो पसाहेइ कुमारसार ! सरेसु रे ! देवयमिट्टमेव । बलेण भो! तुज्झ सिरं गहिता, साहेमि हं झत्ति इमं सविजं ॥ २५ ॥ तो कुमारो हसिऊणमेवं, भणेइ कावालिय! रे विमूढ !। सिपालतुल्लो हि ममं तुम भो! हणे उमिच्छसि मयंदतुल्लं ॥ २६ ॥ परुप्परं सिं समरे पवुत्ते, गाढं कुमारो किर ताडए तं । मुट्ठीहि खंधे चडिऊण मोलि-च्छेअं अकुब्वंतु दयाइ तत्तो ॥ २७ ।। मुट्टिप्पहारेहि उ पीडिअंगो, जोईसरो सो भिसमारडंतो। नहंगणे तं कुमरं सलील-मुल्लालए झत्ति सुकंदुगु ब्व ॥ २८ ॥ सो उच्छल तो गयणे सुरीए, कीएह से स्वविमोहिआए। पगिन्हिऊणं सगिहम्मि णीओ, इमं वयं तीइ पसाहिओ अ॥ २९॥ वंझाचलो णाम इमो नगिंदो, नाणामणीणं महगेहमेअं। सुजक्खिणी ई कमलामिहाणा, तुहेण रूपेण विमोहिअम्हि ॥३०॥ ततो तुम मझुवार करित्ता, मस्तकमर्थहेतुम् । विचिन्त्य विकरालरूपं कृत्वा संकर्षति कत्रिकां सः ॥ २४ ॥ ततः कथयति कुमारसार ! स्मर रे ! देवतामिष्टामेव । बलेन भोः! तव शिरो गृहीत्वा साधयाम्यहं झटितीमा स्वविद्याम् ॥ २५ ॥ ततः कुमारो हसित्वैवं भणति कापालिक ! रे विमूढ ! । शृगालतुल्यो हि मां त्वं भो ! हन्तुमिच्छसि मृगेन्द्रतुल्यम् ॥ २६ ॥ परस्परं तयोः समरे प्रवृत्ते गाढं कुमारः किल ताडयति तम् । मुष्टिभिः स्कन्धमारुह्य मौलिच्छेदमकुर्वन् दयया ततः ॥ २७ ॥ मुष्टिप्रहारैस्तु पीडिताङ्गो योगीश्वरः स भृशमारटन् । | नमोऽङ्गणे तं कुमारं सलीलमुल्लालयति झटिति सुकन्दुक इव ॥ २८ ॥ स उच्छलन् गगने सुर्या कयाचित्तस्य रूपविमोहितया । | प्रगृह्य स्वगृहे नीत इदं वचस्तया कथितश्च ॥ २९ ॥ विन्ध्याचलो नामायं नगेन्द्रो नानामणीनां महागहमेतत् । सुयक्षिण्यहं कमला
का॥६७॥
Janon
For P
ate
Personal use only