________________
सूयगडाङ्ग
श्रुत
दीपिकान्वितम्। ॥१२४॥
व्याख्या-तस्यां पिण्याकपिण्डयां पुरुषोऽयमित्येवं महामूर्खस्यापि [विज्ञप्तिरेव नास्ति ] मतिरीदृशी न जायते, तथा N| द्वितीये खलेऽपि यः पुरुषमति मन्यते स अनार्य एवासौ यः पुरुषमेव खलोऽयमिति मत्वा हतेऽपि नास्ति दोषः इत्येवं वदेव , तथाहि-कः सम्भवः ? पिण्याकपिण्डयां पुरुषबुद्धरित्यतो वागपीयमसत्या, ईग्माषाया भाषकोऽपि निर्विवेक अशुभं कर्म | वाचाऽपि बध्नाति अनन्तं च संसारं रुलतीति गाथार्थः ।। ३२ ।। किश्च
अवाच्यत्वं वायाभिओएण जमावहेज्जा, णो तारिसं वायमुदाहरिजा।
मांसभक्षणअट्ठाणमेयं वयणं गुणाणं, णो दिक्खिए बूय सुरालमेयं ॥ ३३ ॥ व्याख्या-वाचाऽमियोगो-वागभियोगस्तेनापि यस्मात्पापमावत , अतो विवेकी-भाषागुणदोषज्ञो न तादृशीं 'वाचं' भाषामुदाहरेत-न वदेत् । यत एवं ततोऽस्थानमेतद्वचनं गुणानां, अतो यः प्रबजितः [ उदारं-सुष्टु परिस्थरं] IN ईदृशमसारं वचनं न ब्रूयात् । तद्यथा-पिण्याकोऽपि पुरुषः पुरुषोऽपि पिण्याकः तथाऽलावुकमेव बालको बालक एवं अलाबुकमिति गाथार्थः ।। ३३ ॥ साम्प्रतमार्द्रक एव तं भिक्षुकं युक्तिपराजितं सन्तं सोल्लुण्ठं विभणिषुराह
लद्धे (हु) अट्टे अहो !! एव तुब्भे, जीवाणुभागे सुविचिंतिए य । पुत्वं समुदं अवरं च पुटुं, ओलोइए पाणितलट्ठिए वा ॥ ३४ ॥
१२४॥
For Private & Personal Use Oy
jane brary.org
Jan Education
