________________
संग्रहणी
वृत्तिः
॥११॥
अंगुलछक्कं पाओ, सो दुगुण विहत्थि सा दुगुण हत्थो ।
चउहत्थं धणु दुसहस, कोसो ते जोअणं चउरो ॥ २४७॥ व्याख्या-अत्र परमाणोरनन्तरमुच्छूक्ष्णश्लक्षिणकादीनि त्रीणि पदानि, तथा वालाग्रमिति सामान्याभिधानेऽपि देवकुरूत्तरकुरुहरिवर्षरम्यकादिनिवासिनां मानवानां, क्रमेण क्षेत्रशुभानुभावहानेः, केशगतस्थूलताविशेषश्चानुक्तोऽपि बोद्धव्यः, अनुयोगद्वारादिषु तथैवाभिधानात् , तत्र जालप्रविष्टसूर्यप्रभाभिव्यङ्गयः खतः परतो वा ऊर्ध्वाधस्तियक्चलनधर्मा रेणुरूर्वरेणुः, त्रस्यति पूर्वादिवातप्रेरितो गच्छति यो रेणुः स त्रसरेणुः, रथचक्रोत्खातो रेणू रथरेणुः, | यच्चानेतनसंग्रहण्यां बहुषु च जीवसमाससूत्रादर्शषु 'परमाणू रहरेणू तसरेणू' इत्यादिरेव पाठः, सोऽसंगत एव लक्ष्यते, आगमेन विरोधात् , युक्त्यसंगतत्वाचेति, शेषं व्यक्तं ॥ २४६॥२४७॥ अथ प्रमाणाङ्गुलमाह
चउसयगुणं पमाणंगुलमुस्सेहंगुलाओ बोद्धवं ।।
उस्सेहंगुलदुगुणं, वीरस्सायंगुलं भणिअं ॥ २४८॥ व्याख्या-चतुःशतगुणितादुत्सेधाङ्गुलप्रमाणाजातं परमप्रकर्षरूपं प्रमाणं वा प्राप्त समस्तलोकस्थितेः प्रथमप्रणेतृत्वेनास्यामवसर्पिण्या युगादिदेवो भरतो वा प्रमाणभूतस्तस्याङ्गुलं प्रमाणाङ्गुलं, तच प्रागुक्तादुत्सेधाङ्गुलाचतुःशत-13
॥११॥
wain Education intamational
For Privale & Personal use only
ww.jainelibrary.org
