________________
मामेषा खातिका ज्वालयतु, नो चेज्जलमयी भवतु । एवमुक्त्वा सीता नमस्कारं हृदि ध्यात्वा तां खातिका प
यामुत्तीर्यापरस्मिन् खातिकायास्तटे ययौ । तदा श्रीरामो दथ्यौ-मया मुधेयं पत्नी एवंविधे संकटे पातिता । एवं खेदं दधानं कान्तं दृष्टा सीतेति जगौ-मा गा विषादभवनं भवनैकवीर !, निष्कारणं विगणिताना किमियं मयेति । देवेन केनचिदहं दहने निरस्ता, निस्तारिता च भवता हृदयस्थितेन ॥ १॥ ततो लोका जगुः-सीतया दुरपवादभीतया, पावके खतनुराहुतीकृता । पावकोऽपि जलतामियाय यदू, तत्र शीलमहिमा । निबन्धनम् ॥१॥ इतस्तत्र चतुर्ज्ञानधरः शीलचंद्रसूरिरागात् । तत्र तं गुरुं वन्दितुं श्रीरामादयो धर्म श्रोतुं ययुः। धर्मोपदेशदानानन्तरं सीतयोक्तम्-भगवन् ! मया किं कृतं कर्म दुष्टम् ? । येनात्र मम कलङ्कश्चटितः। गुरवो जगुः सीताप्रबोधाय लोकप्रबोधाय चेति । नो चेव भासियत्वं हियत्थिणा दुक्खकारणं वयणं । अलियं अब्भक्खाणं, पेसुन्नं मम्मवेहाइ ॥१॥ संतोवि हु वृत्तव्यो, परस्स दोसो न होइ विबुहाणं । किं पुण अविजमाणो, पयो ।
छन्नो अलोअस्सा ॥२॥ विअरइ अब्भक्खाणं, इयरस्सवि जो जणस्स दुब्बुद्धी। सो गरिहिज्जइ लोए, लहेइ दुक्खाइं| | तिक्खाई ॥३॥ जो पुण जईण समियाण सुद्धभावाण बंभयारीणं । अब्भक्खाणं देइ, मच्छरदोसेण दुट्ठमई ॥nel
Jain Educationa
l
For Private
Personal Use Only
LEnelibrary.org
