________________
Jain Education
प्रायोग्रहणं च स एव परिणामो यदा विवेकाङ्कुशवशादुद्भूतोऽपि निष्फलीक्रियते तदा न संक्लिष्टकर्मकारणं भवतीति सूचनार्थम् ॥ ९३८ ॥ स्यादेतत्, यदि परवित्तापहरणहेतुः परिणामोऽतिसंक्लिष्टकर्म्माशिविपाकोदयवशादुपजायते ततः स कथं वर्जयितुं शक्यते कथं वा निष्फलीकर्तुं १, मा प्रापतत्कर्म्मणोऽवलत्वप्रसङ्गः, ततश्च ज्वरहरतक्षकचूडारत्नालंकारधारणोपदेशदानवत् अशक्यानुष्ठानमदत्तादान परिहारोपदेशदानमित्यत आह
तीरइ य अत्तवरियपगरिसतो वज्जिउं तओ एवं ।
सति तमि तवागं विचिंतिउं अप्पवित्तीए ॥ ९३९ ॥ कम्मोदएण मणपरिणामे जो संकिलिगुरूवेवि । संविग्ग asare निरंभती सो विणासेवि ॥ ९४० ॥
तीर्यते च — शक्यते चात्मवीर्यप्रकर्षतो वर्जयितुं 'तउत्तिसकः संक्लिष्टः परिणामः, ग्रन्थिभेदादूर्द्धमात्मवीर्यस्यैव कर्मबाधां प्रति प्रायो विजृम्भमाणत्वात्, उक्तंच -“तदूर्द्धं वाध्यते दैवं, प्रायोऽयं तु विजृम्भते" 'तदूर्द्धमिति' तस्मात् ग्रन्थिभेदात् ऊर्द्धम्, अयमिति आत्मव्यापाररूपः पुरुषकारः, एवं च सति आत्मवीर्यप्रकर्षतः संक्लिष्टपरिणामवर्जनशक्तिसंभवे सति तस्मिन् - परवित्तापहरणहेतौ कम्र्मोदयेन मनःपरिणामे संक्लिष्टरूपेऽपि जाते सति तद्विपाकं - विव
tional
For Private & Personal Use Only
www.jainelibrary.org
