________________
उपदेशप्रा.
॥१३॥
Jain Education International 2010_0
| साध्वी प्राह - " उपाध्याय गुरुमापृष्ठ्च त्वं गछ” । ततः स उपाध्यायमापप्रछे । गुरुः प्राह - " त्वमत्रापि दादश वर्षाणि तिष्ठ" । ततः स स्थितः, तद्देशनातो न बोधं गतः, गमनं ययाचे । गुरुणोक्तं - “त्वं गाधिपसूरिपार्श्व गछ, स्वाकूतं निवेदय" । तेन तथा कृते सूरिः प्राह - " हे जज ! घादश वर्षाणि तिष्ठ” । तत्राप्यनेकदेशनाः श्रुताः । जनन्याद्युपरोधतोऽष्टचत्वारिंशवर्षाणि यावद्दीक्षां पालयन्नपि न विषय विमुखोऽभूत् । पूर्णप्रतिज्ञः सूरिं प्राह - " स्वामिन् ! श्रहं गच्छामि । सूरिस्तु सावद्यत्वान्मौनं चकार । ततः स्वयं गछतस्तस्य मात्रा पूर्वानीतं रत्नकम्बलं मुधारलं चार्पितं । स सर्वसंयमं मुक्त्वा साकेत पुरेशपर्षदि गतः । तत्र नव्या नाटकं प्रारब्धं तेन व्यग्रमानसाः सर्वे मुहुर्मुदुः साधु साध्विति तामुच्चैः प्रशशंसुः । सोऽपि प्रेक्ष्य लीनोऽभूत् । इतश्चिरनृत्येन खेदितां तां नर्तकीं निशान्ते निषायमाणां घूर्णि | तनेत्रां वीदयाक्का सङ्गीतालापेन ज्ञापितवती, तथाहि
गायं वा नच्चियं सामसुंदरि ।
पालि दी हराइयं सुमिते मा पमाय ॥ १ ॥
इति श्रुत्वा नर्तकी नूयः सावधानाऽभूत् । क्षुल्लकस्तां गाथां श्रुत्वा बुद्धः पारितोषिकं स्वरत्नकम्बलं तस्यै ददौ । ततो नृपपुत्रेण मणिकुएफलं तस्यै दत्तं, मन्त्रिणा मुङ्गारलं, चिरकालप्रोषितकान्तया सार्थ - वादस्त्रिया हारो दत्तः राज्ञो हस्तिपकेनाङ्कुशरलं च ददे । सर्वाणि लक्षलक्षमूल्यानि नर्तिक्या लब्धानि । ततो राज्ञा तुष्टिदानस्य निदानं सर्वे पृष्टाः । तत्रादौ दुल्ल केनोक्तं - "हे नृप ! त्वदनुजसुतोऽहं चिरं
For Private & Personal Use Only
स्तंज. १६
॥१३२॥
www.jainelibrary.org
