________________
संच. १५
उपदेशप्रा.
है "सुखे च विनवोलासे सेव्यं स्त्रीनिः पितुर्ग्रहम् । श्वशुरस्य गृहं मुःखे सुखे दौःस्थ्येऽपि सर्वदा ॥ १॥ ॥एए॥
PI इति वधूक्त्या हृष्टः श्रेष्ठी त्रिपुत्रस्नुपायुतः पुरान्निशि निर्गतः । कौशाम्बीपुरे क्रमादेत्य लोकमुखेन्यः
स्वाजीविकां धन्यसरोवरमृत्तिकाकर्षणेन विज्ञाय सकुटुम्बस्तत्राययौ। । नराणां दीयते तत्र दीनारहितयं सदा । एकं स्त्रीणां प्रवाहेण कटाह्यां नोजनं पुनः ॥ १॥ P तत्र सरसि श्रेष्ठी कर्मकरैः सार्ध खनन् कुशलो वासरानत्यवाहयत् । अन्यदाऽश्वारूढो धन्यस्तत्रा४ ययौ । कर्मकरेषु स्वकुटुम्ब निरीदय दध्यौ-"अहो ! किमेतदैवेन विहितं ? हैगोजको जनको यस्या जता यस्या जनन्यहो । शालिनमानुजा सेयं शीर्षे वहति मृत्तिकाम् ॥ १॥"
इति विचिन्त्य तान् प्राह-"कुतो यूयं समागताः । तदा श्रेष्ठी लङया कुटुम्बस्वरूपं प्रोच्य ययाचे"हे जगत्पोषक ! मत्कुटुम्बस्य तक्रानावे महायुःखमतस्तद्दीयतां" । धन्यः प्राह-"सुखेन तक्रार्थ मद्गृहे निजा वधूः प्रेष्या" । तदनु प्रत्यहं चतस्रो वध्वः क्रमेण तद्गृहे यान्ति । एकदा गृहागतां सुजनां धन्यः स्माह-“हे जजे ! त्वं काऽसि ?"। | खजयाऽधोमुखी सोचे देव पृच न मां पुनः । शाखिनास्वसा चाहं गोज श्रेष्ठिनन्दिनी ॥१॥
जवतामनिधानेन ऊढाऽहं श्रेष्ठिसूनुना । गृहस्य कलहे जाते स मां त्यक्त्वा क्वचिद्ययौ ॥२॥ धन्य ऊचे-“हे न ! निजनाथवियोगिनी कथं तिष्ठसि ? तस्मात्पतिव्रतं त्यक्त्वा मया सह जोगान् मुद्ध" । साऽपि तघाक्यं श्रुत्वाऽऽह
www.jainelibrary.org
Jain Education International 2010
For Private & Personal Use Only
