________________
व्याख्यान. ६ए
॥ अथैकोनसप्ततितमं व्याख्यानम् ॥ ६ ॥ अथ केचिजीवाः क्रोधादिना हिंसावचनं ब्रुवन्ति, तान्प्रतीयं शिक्षावचोऽपि हिंसाविषयं महानर्थविधायकम् । अत्र मातृसुतचन्दासर्गयोश्च निदर्शनम् ॥ १॥"
अत्र श्लोकोक्तं वृत्तमिदम्वर्धमानपुरे सधः कुखपुत्रः । तत्पत्नी चन्ता । तयोः सुतः सर्गः। सर्वेऽपि मुस्थाः । चन्ना परवेश्मसु कर्म कुरुते । सर्गो वनादिन्धनान्यानयति । एकदा जलमानेतुं चन्या सुतायाहारं शिक्यक श्रारोप्य गता । सुतो वनादागतः स्वाम्बामप्रेक्ष्य कुत्तट्रपीमया ऋचः । इतो मातरमप्यागतां वीदयोवाच-पापे ! किमियती वेलां शूलानिन्नाऽनूः । तदाकण्ये साप्यूचे-शिक्यकाकुत्तार्य किं न जुक्तं ? करौ ते जिन्नावनूतां ?' । इत्युक्तिप्रत्ययं कर्म वई तान्यां । ततो जब चान्त्वा
सर्गजीवस्तामलिप्यामिन्यसुतोऽरुणदेवनामाऽनूत् । चन्नाजीवस्तु पाटलीपुरे जसादित्यस्य देविणी पुत्री अजूत् । सारुदणदेवस्थ दत्ता । निष्पन्ने विवाहेऽरुणदेवोऽन्यसुहृन्निः सह वाणिज्याय प्रवहणे चटितः । पुष्टवायुना यानं लग्नं । पुण्या
त्फलकं प्राप्य मित्रेण सह तटं गतः। क्रमात्पाटलीपुरमागत्येश्वरोऽवक्-'मित्र ! अत्र ते श्वशुरस्थानमस्ति, तत्र गम्यते।
सोऽप्याह-'एवंविधस्य मे तत्र गन्तं न युक्तं'। मित्रेणोक्तं-त्वमत्र तिष्ठ, पुरान्त|जनमानेतुं याम्यहं । अरुणस्तु है देवकुले श्रान्तो निजाणोऽभूत् । तत्र वने क्रीमार्थमागताया देविण्याः कटकघ्यं करौ छित्त्वा लात्वा कश्चिद्दस्युर्नष्टः ।।
तत्कूजितं रुदनं च श्रुत्वा राजसेवका धाविताः। चौरो जीर्णसुरालये यत्रारुणः सुप्तस्तत्र जयनान्तः कटके खड्गं च तत्पा
K॥१५
कर
__JainEducation Intemania
For Private & Personal use only
www.jainelibrary.org
