________________
॥ अथ षट्षष्टितमं व्याख्यानम् ॥ ६६ ॥
व्याख्यान अथ निरन्तरं षड्जीवनिकायहिंसापरस्य फलमुच्यतेनिरपराधजन्तूनां कुर्वन्ति वधमन्वहम् । असंयता गतघृणा व्रमन्ति लवकन्दरे ॥१॥
लावार्थस्तु झातेन ज्ञेयः । तथा चोक्तं पुष्पमालावृत्तौवहबंधमारणरया जियाण इकं बहु उद्भता । हुँति मियावश्तणय व जायणं सयलाहाणं ॥१॥ | वधोऽत्र जन्तुतामनादिपीमारूपो गृह्यते । बन्धो रज्वादिनिर्जन्तूनां संयमनं । मारणं तेषामेव प्राणवियोजनरूपं ।। तेषु रताः। तथा जीवानामन्याख्यानादिनिः मुःखं बहूदीरयन्तः। मृगावतीसूनुरिव समस्तखानां लाजनं जवन्तीत्यर्थः।
अथात्रार्थे मृगापुत्रकथानकं विपाकसूत्रानुसारेण तन्वते-- श्रीवीरः पृथ्वीं पावयन् मृगग्रामोद्याने समवासरत् । ततश्च ज्येष्ठो गणनृन्मृगग्रामे विहरणायागात् । एषणीयान्नादि | गृहीत्वान्वागढन् एकं वृधमन्धक कुष्ठिनं नरं रणन्मक्षिकाजालं पदे पदे प्रस्खलन्तं मुःखमन्दिरं वीक्ष्य प्रजोरन्तिके एत्य प्रनुं पप्रच-"स्वामिन् ! मयाद्यैको महामुःखी नरो दृष्टः, तादृशः कोऽपि विश्वे आविष्यति ?" । जगवान् प्राह"गौतम ! नैतन्महत्तमं मुखं । यतोऽस्मिन्नेव ग्रामे विजयनृपपत्नी मृगावती । तस्या आठ्यपुत्रो लोढकाकृतितृयो वर्तते, तस्याने तु कियदिदं मुःख । यो मुखनेत्रनासादिरहितो मुर्गन्धपूयरक्तस्राविदेहो जन्मतोऽनन्तरं नूमिगृह एव तिष्ठति"।
॥१४॥
JainEducation Internal
2010_05
For Private & Personal use only
www.jainelibrary.org
