________________
वलयावलिदृष्टान्ताङीवो बहुपरिग्रही। पुःखं वेदयते नूनं वरमेकाकिता ततः ॥१॥ इत्येकाकिविहारं स ध्यायन् दाहोपशान्तये । स्वप्ने मेरूपरि श्वेतगजारूढं स्वमीक्षते ॥२॥ ईगिरिः पुराप्यदि क्वापि हेममयो मया । ऊहापोहवशात्तस्य जातिस्मृतिरजायत ॥३॥ स हि प्राच्यनवेऽगएयपुएयश्रामएयपालनात् । श्रियाऽमाने विमानेऽजूधरः पुष्पोत्तरे सुरः॥४॥ वर्णशैलस्तदानेन दृष्टोऽनूजिनजन्मसु । अथायं देवतादत्तलिंगः प्रवज्य निर्ययौ ॥ ५॥ अथ तस्मिन् समयेऽद्भुतप्रतिबोधेन रञ्जितः शक्रोऽवधिना विज्ञाय विप्ररूपमाधाय तमेत्येत्यवदत्-"जो मुने ! त्वदी
शोकशब्दश्च जायते, तव पुरं च दह्यते । प्रव्रज्या तु दयामूला कीयते । अतः पूर्वापरविरु तव वतित्वं नाई । तस्मात्सर्वं ससौख्यं कृत्वा व्रतं चरितुमर्हसि" । पुनः प्राह"एष वह्निश्च वातश्च तवैव दहति गृहम्(दहत्येवालयं तव)। अन्तःपुरं च तन्नाथ त्वं किमेतकुपेक्षसे॥१॥"
इति शक्रेण चोदितः प्रत्येकबुधः प्राह'सुखं वसामि जीवामि येन मे नास्ति किञ्चन । मिथिलानगरीदाहे न मे दहति किञ्चन ॥१॥ खार्थाय यतते सर्वस्तं विना फुःखमश्नुते । मयापि साध्यते खार्थस्तस्मान्निर्ममचेतसा ॥२॥"
यनगर बहजना
JainEducation Internation
_05
For Private & Personal use only
www.jainelibrary.org
