________________
स्तंभ.
३
॥ ७३ ॥
Jain Education Inte
३५
रकं बुर्या विन्दन् पञ्चनिः काव्यैः पञ्चसु दवरकेषु छिन्नेषु स सिक्यका विलग्नः । षष्ठकाव्ये जानुः प्रत्यक्षीभूय तद्देहं व्याख्यान - स्वर्णवर्णमकरोत् । द्वितीयेऽह्नि नृपसदसि साम्बरमागत्य बाणो मयूरं प्राह - "हे पतत्रिन् ! सुपर्णस्य पुरस्तव कृष्णास्यस्य का शक्तिः ? । यद्यस्ति तर्हि त्वमपीदृक् चित्रमाविष्कुरु" । स प्राह - " निरामयस्य किमायुर्विदा ? तथापि तव वचःकुंठी कृते सोऽस्मि ” । इत्युक्त्वा निजौ पादौ पाणी च तुर्या विदार्य चंकी स्तोत्रं कुर्वन् पूर्वकाव्यस्य पष्ठेऽक्षरे प्रसन्नीकृतचंडी कातः प्रत्युत वज्रसमदेहं समकरोत् । ततो नृपेणातिसन्मानितः ।
इतश्च जैन विनिर्नृपोऽनिदधे - " यदि जैनः कश्चिदीदृक्प्रजाव विजवो जवति, तदा श्वेतांबराः स्वदेशे स्थाप्यन्ते, | नो चेन्निर्वास्यन्ते" । तघचनानन्तरं ' मानतुंगाचार्यो निजदेवातिशयं कमपि दर्शयतु' इति राज्ञा नणिते त श्राचार्याः स्वांगं चतुश्चत्वारिंश न्निगरैर्नियमितं कारयित्वा चतुश्चत्वारिंशत्तमेऽपवर के स्थित्वा सर्वत्र लोइताल कान्यदापयन् । ततो नक्तामरै केक काव्येनैकैक निगमादीनि क्रमेण जग्नानि । चरमे काव्ये सूरयो नृपसनामलंचक्रुः । ततः शासनस्य महान् प्रभावोऽजनि ।
। इति मानतुङ्गसूरिज्ञातम् ।
अन्य वप्पट्टसूरिप्रबन्धस्तन्यते—
मोढरे श्री सिद्धसेनसूरिवीरं नंतुं प्राप्तः । तत्पुरः षड्डार्षिको बाल एकः प्रापत् । सूरिणा पृष्टः स स्वं स्वरूपमुवाच - "अहं पञ्चालदेशे डुंबाधिवास्तव्यवष्पक्ष त्रियमट्टी पल्योः सुतः सूरपालाख्योऽस्मि । अन्यदा शत्रून् हन्तुं संनह्यन्तं मां
2010_05
For Private & Personal Use Only
॥ ७३ ॥
www.jainelibrary.org
