________________
समराइच्च
कहा
॥१५७॥
॥१५७॥
लविणावयं अवस्सं देव ! संपयं पावेइत्ति । राइणा भणियं-भो देवसम्म । न मुक्को मए चेव अहाकालाणुरूवो पुरिसयारो। पडिवना य भावओ पव्वजा । अओ न संपयाभिलासपरं मे चित्तं । उचियकालं च नाऊण पडिवन्नं अणसणं । अओ न आहारगहणं करेमि त्ति । तेण भणियं-अकीरमाणम्मि आहरगहणे सुओ ते कुप्पिस्सइ । राइणा भणियं-अकारणो से कोवो, सच्चपइन्ना खु तवस्सिणो हवन्ति । तेण भणियं-देव ! विइयवुत्तन्तो चेव तुम कुमारचरियस्त ता मा ते पमायं करिस्सइ । एत्थन्तरम्मि चिरायइ देवसम्मोति संजायामरिसवेगो घेत्तण खग्गं आगओ आणन्दो। भणियं च तेण-जइन आहारगहणं करेसि, ता इमिणा कयन्तजीहाणुगारिणा करवालेण सीसं ते छिन्दामि । राइणा भणियं
जाणन्तो मरणन्तं देहावासं असासयमसारं । को उब्धिएज नर वर ! मरणस्स अवस्स मन्तव्वे ॥ एवंभूतः तथाऽपि पुरुषेण क्षणमपि न पुरुषकारो मोक्तव्य इति । येन महाराज ! पूर्वोपार्जितानां कर्मणामेवैतन्नाम देवम् , तञ्च पुरुषकारजेयमेव वर्तते । इति । ततोऽवलम्बतां देवो पुरुषकारम् , करोतु आहारग्रहणम् । जीवन् हि पुरुषो लच्चित्वाऽऽपदं अवश्यमेव संपदं प्राप्नोतीति । राज्ञा भणितम्-भो देवशर्मन् ! न मुक्त एव मया यथाकालानुरूपः पुरुषकारः, प्रतिपन्ना च भावतः प्रव्रज्या । तओ न संप दभिलाषपरं मे चित्तम् । उचितकालं च ज्ञात्वा प्रतिपन्नमनशनम् । अतो न आहारग्रहणं करोमि इति । तेन भणितम्-अक्रियमाणे आहारग्रहणे सुतस्तुभ्यं कुपिष्यति । राज्ञा भणितम्-अकारणस्तस्य कोपः, सत्यप्रतिज्ञाः खलु तपस्विनो भवन्ति । तेन भणितम्-देव ! विदितवृत्तान्त एव त्वं कुमारचरितस्य, ततो मा ते प्रमाद कार्षीत् । अत्रान्तरे 'चिरायते देवशर्मा' इति संजातामर्षवेगो गृहीत्वा खड्गमागत आनन्दः । भणितं च तेन-यदि नाहारग्रहणं करोषि, ततोऽनेन कृतान्तजिह्वानुकारिणा करवालेन शीर्ष ते छिनद्मि । राज्ञा भणितम्
जानन् मरणान्तं देहावासमशाश्वतमसारम् । क उद्विज्याद् नरवर ! मरणादवश्यगन्तव्ये ।।
AACACCORRECARECACA
HISRUPSC
सम०१४
४०
For Private & Personal Use Only
nelibrary.org
