________________
समराइच्च
वीओ भवो
॥१०९॥
॥१०९॥
निवडामो । पडिस्सुयं च मे इमं जायाए । गयाइं तमुद्देसं, कभी पणिही, नियडियाई गिरिनिगजे, साहिय लीलारइणो । समुप्पइओ य सह चन्दलेहाए गयणयलमलंकरेन्तो लीलारई। दिट्ठो य अम्हेहिं । सत्रुप्पन्ना मे चिन्ता-अहो सब्यकामियपडणाणुभावो, जमेयं सुगमिहुणयं कयविजाहरपणिहाणमिह नियडि ऊण तक्खणा चेव विज्जाहरमिहुणयं जायं । ता अलं अम्हाण पि इमिणा तिरियभावेण । तओ देवपणिहिं काऊण निवडामो एत्थ अम्हे वित्ति । एवं च संपहारिऊण पणिहिं काऊण निवडिया तत्य अम्हे । एत्थन्तरम्मि य उप्पइयं सुयमिहुणयं, न लक्खियमम्हेहिं । तओ संचुणियङ्गोवङ्गो अहं फिलेसमणुहविऊण अकामनिजराए कम्म खविऊण उववनो कुसुमसेहराभिहाणे वंतरभोम्मनयरे देमूणपलिओवमाऊ वंतरी त्ति । तत्थ य उदारे भोए मुनामि जात्र, इयरो वि सुयत्ताए मरिऊण रयणप्पभाए चेव पुढवीए लोहियामुहाभिहाणे नरए समुप्पन्नो देसूणपलिओवमहिई नारगो ति। तओ अहं अहाउयमणुपाभावेन, एहि, विद्याधरप्रणिधानं कृत्वा तत्र निपतावः प्रतिश्रुतं च मे इदं जायया । गौ तमुद्देशम् , कृतः प्रणिधिः, निपतितो गिरिनिकुञ्ज, कथितं लीलारतेः । समुत्पतितश्च सह चन्द्रलेखया गगनतलमलंकुर्वन् लीलारनिः। दृष्टश्चावाभ्याम् । समुत्पन्ना मे चिन्ता-अहो ! सर्वकामितपतनानुभाषः, संदेकं शुकमिथुन कुविद्य धरप्रणिधानमिह निपत्य तत्क्षणा देव विद्याधरमिथुन जातम् । ततोऽलम् आवयोरपि अनेन तिर्यग्भावेन । ततो देवप्रणिधिं कृत्वा निपताबः अत्र आवामपीति । एवं च संप्रधार्थ प्रणिधिं कृत्वा निपतितो तत्रावाम् । अत्रान्तरे च उत्पतितं शुकमिथुनम् , न लक्षितमावाभ्याम् । ततः संचूर्णिताङ्गोपाङ्गोऽहं क्लेशमनुभूय अकामनिर्जरया कर्भ क्षपयित्वा उपपन्नः कुसुमशेखर भिधाने व्यन्तरभोमनगरे देशोनपल्यापम युय॑न्तर इनि । तत्र चोदारान् झोगान भुजे यावत् , इतरोऽपि शुकतया मृत्वा रत्नप्रभायामेव पृथिव्यां लोहितमुखाभिधाने नरके समुत्पन्नो देशोनपल्योपमस्थिनिरिक इति । ततोऽहं यथायुष्कम
१ जमयं क । २ संचूरिय क । ३ वतरनुरोत्ति क ।
VORCHECRECRUAE
सम०१०
Rucatio
n
al
For Private & Personal Use Only
M
inelibrary.org
