________________
(सं०)
(सं०) मम कान्तस्य द्वौ दोषौ सखि ! मा मन्यस्वाऽलीकम् ।
(दान) ददतः अहं परमुवृता (शिष्टा), युध्यमानस्य करवालः ॥ तिलहँ तिलत्तणु ताउँ पर जाउँ न नेह गलंति । नेह पणइ ते ज्जि तिल तिल फिट्टवि खल होति ॥४-४०६॥ तिलानां तिलत्वं तावत् परं यावत् न स्नेहाः गलन्ति । स्नेहे प्रणष्टे ते एव तिलाः तिलाः भ्रष्ट्वा खलाः भवन्ति ।। बम्भ ते विरला के वि नर जे सव्वंग-छइल्ल ।
जे वंका ते वंचयर जे उज्जुअ ते बइल्ल ॥४-४१२॥ (सं०) ब्रह्मन् ! ते विरला: केपि नराः ये सर्वाङ्गच्छेकाः ।
ये वक्रा ते वञ्चकाः ये ऋजवः ते बलीवर्दाः ।। पिउसंगमे कउ निद्दडी पिअहों परोक्खहाँ केम्व ।
मइँ बिन्नि वि विन्नासिआ निद्द न एम्व न तेम्व ॥४-४१८॥ (सं०) प्रियसङ्गमे कुतः निद्रा प्रियस्य परोक्षे कथम् ।
मया द्वे अपि विनाशिते निद्रे न एवं न तथा ॥ सरिहिँ न सरेहिँ न सरवरेहँ न वि उज्जाण-वणेहिं । देस रवण्णा होंति वढ ! निवसंहिँ सअणेहिँ ॥४-४२२॥ सरिद्भिः न सरोभिः न सरोवरैः नाऽपि उद्यानवनैः । देशाः रम्याः भवन्ति मूर्ख ! निवसद्भिः सुजनैः ॥ बाह विछोडवि जाहि तुहुँ हउ तेवइ को दोसु ।
हिअयट्ठिउ जइ नीसरहि जाणउँ मुंज सरोसु ॥४-४३९॥ (सं०) बाहुं त्यक्त्वा यासि त्वं, भवतु तथा, को दोषः ? हृदयस्थितः यदि निःसरसि जानामि मुञ्ज ! सरोषम् ॥
इत्यादयः ॥ अत्र व्याकरणे प्रदत्तानामुदाहरणानां वैविध्यं दृष्ट्वैव ज्ञायते यद् हेमचन्द्राचार्याणां प्रसरः सर्वसामान्यजनसमूहेऽप्यासीत् । एतादृश्युदाहरणानि सङ्ग्रह्य तैः सर्वोऽपि लोकसमूह: शौर्य-प्रेम-नीत्यादिगुणैः सनाथीकृत इव ।
(सं०)
