________________
मासतुपनामानावुभौ मातरावभूताम् । तावुमो विषयविमुखौ समापतवार्धक्यौ कस्यचन मुनेः पार्थे दीक्षामाहीधाम् ।। PI प्राक्तनकर्मदोषवशाच्याम्यतोरपि तयोरेकाधरमपि यदा शिक्षित नाऽभूत्, बदा त्योवेवसि महान् खेदोजनि । अहो ! मान
सम्पादनाय यतमानयोरप्यावयोरेकपदमपि नैव समायाति । तधिकज्ञानस्य का वार्ता ? ज्ञानेन विना किलाऽवयोरन्येऽपि गुणा | नैव भवितुमर्हन्ति । तद्विहीना मुनयो लोकैरपि नाद्रियन्ते । इत्थं खिद्यमानमानसौ समुपविष्टौ तावालोक्य गुरुरूषे-मोमुनी ! युवा- | शशिधापुरी क येथे । मार्य स्वपिस्ताकारणं तो तमचतुः। तच्छुत्वा पुनस्तौ गुरुरवादीत | मो मुनी! युवाम्यो सत्यमुक्तम् । पर मुनिमिरखिलैरपि पठितुम्प्रयत्नो यथामति विधातव्यः । यदि कस्यचिजन्मान्तरीय-बानान्तराय-कर्मदोषाद शानं नायाति तदा तेन मनसि खेदो न कर्तव्यः । यदुक्तं नीतिशाले-" यत्ने कुते यदि न सिद्धयति कोन दोषः। अत्र | सुक्योः को दोषः । यदि कठिनम्पदं शिक्षित न शक्यते तहिं सरलमत्यल्पाक्षरकमपि रहुर्थकमेव पदं युवामहं पाठयिष्यामि, यावदेव सुखेन युवयोरायाति तावदेव यथामति यत्नतः प्रत्यहं पठनीयम् । अधिकं ज्ञानमात्रयोनाज्यातीति मा शोचिष्टम् । इत्थं फ्ठतोयुवयोरल्पज्ञानेनैव कल्याण भविष्यति । ततो गुरुस्तयोमा रुण्य-रूप, मा तुष्य-तुष, इत्येतत् पदद्वयमेव पाठितम् । परन्तु- | पलवचरप्राक्तनमानान्तरायकर्मोदयादेतस्यापि सम्पगुधारणं तयोर्नाऽभूत् । तथापि गुरुचसि कृतविश्वासौ तावुभौ सवेव मुहु|| मुहुर्गच्छन्दौ, स्वपन्तो, तिष्ठन्तावम्यसितुं लग्नौ । क्षणमपि वदभ्यासतो न विरेमाते, तन्मुखाच्छृण्वन्तः शिवोऽपि वत्पदद्वयं मुख
पाठश्चक्रिरे । किन्तु तयोः सम्पगभ्यस्तं तमाऽमृत् । ततः सर्वदेव तदेवोपरन्तौ वीक्ष्य सर्वेऽपि तमाम्नैव तावुभौ समाङ्कयित लग्नाः । पदा तो गोचर्यादि लातु नगर गच्छन्तौ तदा वावालोक्य कियन्तो चालकास्तदीयमो-रोहरण केचन वर्ष केचिश्व कम्मसमन्ये
