________________
वली
कुम्भकारस्य गृहे समागत्य तस्थौ । स च कुम्भकारो नवीनानि मृण्मयानि भाण्डानि निर्मायकत्र गृहकोणे सनितान्यकरीव तन्मध्ये कस्यचिन्मूषकस्य सञ्चारमालोक्य भूषकप्रतिबोधाय स प्रजापतिः एनानाथामपाठीत । यथा
सुकुमालग ! भद्दलग !, रति हिंडणलिग | भयं ते णस्थि ममूला, दीशपुटाउ ते भयं ॥३॥ ___ आया अर्थ:-हे म्हार. ! माटी, कुकारोलि, तथा सरलोऽसि, त्वं रात्रौ सञ्चरणशीलोऽसि, तब मचो भीतिः कापि नास्ति, किन्तु दीर्घपृष्ठात्साहीतिरस्तीति गाथार्थः। एनामपि गायां श्रुत्वा तत्क्षणं यक्साधुः शिशिधे । अथाऽभ्यासदायि गाथात्रयमेतद्वारंवारमभ्यसन स मुनिस्तत्र निजासने समासीत् । इतश्च पौराः सकलास्तदागमनेन प्रमुमुदिरे । पर दीर्घपृष्ठारख्यमंत्रिणो मनसि महती चिन्ता जाता । तदा तेनैवश्चिन्तितं असौ मुनि नवानस्ति । यद्येनं राजा निजभगिन्या वृत्तांत प्रक्ष्यति, सद्यसो सर्वमेव वृत्तं राजानं कथयिष्यति, ततश्च मदीया सर्व प्रकटीभविष्यति । अतः प्रथममेव राज्ञः समीपे तथा प्रपश्चो विधातव्यः, यथाऽनेन मुनिना सह राजा न मिलेत, नैनमत्र स्थापयेत्, किन्तु तत्कालमेव मुनि नगरानिष्काशयेत् । इत्थं मनसि विचार्य तत्कालमेव राजान्तिकङ्गतः । तत्र गत्वा राजानं नमस्कृत्य यथोचितस्थाने समुपाविशत् । अथ प्रसङ्ग लात्वा स राजानमेव । व्यजिज्ञफ्तू- हे पृथ्वीनाथ ! यस्ते पिता प्रजितः स समागतोऽस्ति । राजा वक्ति, तर्हि वरं जातम् । अहमपि तत्पार्श्वअमिष्यामि, तस्य विधिना नमस्कार करिष्यामि । मानसिक वृत्तमपि प्रक्ष्यामि । इति राशो वचनं निशम्य पुनरपि प्रधान-- श्चिन्तासागरे पतितो मनस्येवं दयौ, नूनमसौ तदन्तिक यास्यति प्रक्ष्यति च, ततो मे प्रकटिश्यति कपटमतो मया कर्तव्यः
