________________
[च द्वितीपपक्षे तु यवनामानं राजानं मारयितुं भो गर्दभनृपते ? जानामि ववाशयमहम् । इति गाथानेकधा तेन । पठिता । एषा च गाथा तेन यक्मुनिना श्रुता यत्नतः समभ्यस्तीकुता । ततो गच्छता सेन तामेव गायो पठता कियद्भिदिनवसन्तपुरस्य नगरस्य समीप कास्मचिचत्वरं समागतं । तत्र चाज्नेके चालका मोईदण्डारूपक्रीडनं कुर्वन्तो ध्याः। यवराजर्षिरपि तत्रैव कियत्कालं तस्थौ । अत्रान्तरे चैको बालको मोईक्रीडनमुत्क्षिप्तवान् दण्डेन । ततस्तत् क्रीउनकमतिरे छत्रापि गर्ने न्यपतत् । ततो बहुधा शोधितेऽपि तत्क्रीडकं यदा नाऽभिलत्तदा कश्चन बालक इमां गायामपठत्
इओ गया तओ गया, मग्गिज्वती ण दीसइ । अहमेयं विजाणामि, अगले छुदा अडोलिया ॥२॥ ___ अस्या अर्थः-एतन्मोइक्रीडनकमस्मासु पश्यत्सु गतमिति दृष्टम्, परं क गतं कूपे वा गर्ने वा तत्तु त्वया मयापि च नैव दृष्टम् । अतोऽज्यद् गृहीत्वा सर्वैः पुरेय क्रीडितव्यम् । इत्यार्थिकामेनाङ्गाथामाकर्ण्य सम्पगभ्यस्तगन् पयमुनिः । इत्थं गायाइये वेन
| शिक्षितम् ।
इसो वसन्तपुरे नगरे यवाख्ये राजनि दीक्षिते सति तत्पुत्रो गर्दभीलो राजाऽवत् । तत्पुत्री चाऽनुलिका तारुण्यपूर्णा जाता । तां महारूपवती युवतीमालोक्य दीर्घपृष्ठनामा मन्त्री तस्यामनुरागवान् बभव । ततो मन्त्री युक्त्या वामपहत्य निजसमनि समानीय गन्तस्थाने स्थापितवान गर्दभीलो राजा निजभगिनीमपहताम्परितो बहशः शोषयामास. पर कुत्रापि केनापि । तस्याः शुद्धिनाधिगता । ततस्तस्य रानो मानसे महती चिन्ता समुदपचत । इतश्च स यवराजर्षिः पुरप्रवेशं विधाय कस्वचित
