________________
कुमारप्रधानवगैः पौरजनैश्च सह वीरप्रमोर्वेन्दनार्थं तत्राऽऽगात् । अथो दूरादेव समवसरण मालोक्प खड्गच्छत्र चामरादीनि राजचिन्हानि सोऽत्यजत् । अथ तत्र समवसरणे समागतो नृपः प्र त्रिःप्रदक्षिणीकृत्य समभिवन्द्याष्टोत र सहस्र काव्यैः संस्तुत्य स्वोचित स्थानके समुपाविशत् । देशनाथ गणतो नन्दिषेणेन संसारमसुमपारमबोधि । देशनान्ते च वीरप्रमभिवन्द्य स्वालयमागत्य मइवाग्रहेण मातापित्रोः पत्नीनाश्वादेश लात्वा वीरान्ति के दीक्षार्थी स आगात् । तत्रावसरे व्योमनामजायत यथा - हे नन्दिषेण । तवेदान भोग्यकर्माण्यत्र शिष्पन्ते तानि शुद्ध तदन्ते चारित्रमादेयमिति । परमसौ तामप्यगगयन् सदैव भगवदन्तिके दीक्षा मग्रहीत् ।
ततो भाविवशात्कालान्तरेणाऽज्ञानतः सोऽन्यदा गोचर्यै गणिकागेहं प्राविशत् । तत्र च प्राक्तन मोग्य कर्मोदयाद् द्वादशवर्षाणि स्थित्वा तां खानः कर्मक्षयमकरोत् तदनु तां विहाय स्वात्मश्रेषोऽपाधपत् । अहो ! मtree कीदृगस्ति यदीदृशमपि साहसिकं स्ववशमकरोच तरेषां का वार्ता ? भवो विषयतो दूरमेत्र स्थेयं श्रेयोऽर्थिभिः सकरैरिति । एतत्कथानकमत्रैवाव १६ नन्दिषेणतयः प्रत्रन्धे लिखितमस्ति तत्रैव विशदवयावलोकनीयमिति, अत्र तु प्रमङ्गतः संक्षेपेणैवादशि ।
अथ १-काम-विषये – उपजाति छन्द:
कन्दर्पपश्चाननसेज आगे, कुरंग जेवा जग जीव लागे ।
स्त्री शस्त्र लेई जग जे विदीता, जे एण देवा जनवृन्द जीता || २ |
अस्मिन् भवारण्ये बलीयानसौ स्मरः पञ्चानन व दुर्जयो विलयति । सिंहस्य यथा चत्वारो दहला मुखश्च पश्चनमस्ति
