________________
-प
पा
नावाशिषत् । अथैकदा पार्थस्तत्रागत्य समपश्यत्तेन चमत्कृतः पार्थश्वेतसि दध्यो- अहो! केनैतानि तरुपत्राणि सकलानि रैविद्धानि ? मत्परोक्षे द्रोणाचार्यः कमप्यन्यमशिक्षयत्किमे यावदशस्त तावत्तत्र स मिल्ल एवागतस्तेन पृष्टः–किम्भोः । त्वरतानि दलानि विद्धानि ? वनेचरोचदन्मयैव | पार्थः पुनरपृच्छन्-मोः। तब गुरुः कोऽस्ति तेनोक-द्रोणाचार्यः । अथ सोड- र्जुनस्तं भिल्लं द्रोणान्तिकमनयत्कथितञ्च-भो गुरो ! त्वमेतस्य मिल्लस्य धनुर्विधामरिक्षयः किम् ? सोऽवक्--हे पार्थ ! बहमेनं किमपि नाशिक्षयम् । जानाम्यपि न कोऽस्तीति तदाऽर्जुनोऽपृच्छत्-भोः सत्यं वद, तवैतत्कलाशिक्षक कोऽस्तीति ? | तेनोक्त-हे अर्जुन ! अलीकमह न वदामि । नूनं ममैप द्रोणाचार्य एवं शिक्षकोऽस्ति । तदार्जुनो द्रोणमवदव-गुरो ! शृणोषि ? असौ किम्वतीति ? अथैतदाकार्य भिल्लमुद्दिश्य द्रोणाविदत्-अरे नाच । मुधा मनाम किं गृहासि ! भिल्लोऽवदधदि मिथ्या | मनुषे तदाऽऽगच्छ, द्रोणगुरुं दर्शयामि । अथ तेन सह द्रोणार्जुनौ तत्रागच्छताम् । तत्र तौ भिल्लोऽवदद्-मो ! पस्मादहमेना । कलामशिक्षे, तं द्रोणाचार्य युवां पश्यतम् । तन्मूर्तिमालोक्य तो मिथोऽवोचताम्-नूनमेष श्रद्धालरस्ति । मक्तियोगादेवाऽस्येदृशी कला जाता । तत्रावसरे द्रोणोऽवदद्-भोः पार्थ ! अत्र को मे दोषः ? अनेन तु गुरुमक्ति विधाय वयमेव धनुर्विघानें- S पुण्यमवाप्तं । तदनु तो स्वस्थानमाजग्मतुः । इत्थमन्योऽपि यः सत्यया गुरुभक्त्या कलां शिक्षिष्यते, तस्याऽवि विद्यावश्य फलिष्यति ।
अथ २०-मूर्खता-विषयेवचन रस न भेदे मूर्खवार्ता न वेदे, तिम कुवचन स्वेदे तेहने सीख जे दे । नृप शिर रज नाखी जेम मर्खे चहीने । हित कहत हमी ज्यूं धानरे सुग्रहीने ॥ ३३ ॥
"ODHARA
