________________
भो लोकाः ! प्राणिप्राणविघातकरीमृगया भ्रमादपि न कर्त्तव्या किन्तु जीवरक्षार्थं सदैव यतितव्यम् । मृगयाव्यसनतः पुरा रामकृष्णादयो महान्तोऽपि बहूनि दुःखानि प्रपेदिरे । तस्यागतः संयतिराजयत्कियन्तः सन्तः सुखमापुः । एतत्कथो तराध्ययनसूत्रीयाष्टादशाध्याये विस्तीर्ण विद्यतेऽय तु संक्षिप्तैव प्रसङ्गाभिद्यते ॥ २८ ॥
अथाऽऽखेटव्यसनत्यागे लब्धमुक्तेः संयतिनृपस्य १६ - कथा -
T
यथा-संगतिनामा कश्चिद्राजा मृगयाव्यसनी बभूव । स चैकदा मृगयायै वनमगा सत्र मृगं विलोक्य यावद्वाणं मोक्तुमैच्छत्तावत्स लक्ष्यो नष्ट्रा कायोत्सर्गध्याने स्थितभ्य गर्दभ मुनेश्वरणोपान्तेऽतिष्ठचावदेव सन्मुक्तोऽपि शरस्तस्याग्रेऽपतत्। तदनु द्रुतं तत्रागतो राजा मुनिमालोक्य पश्यतीति भीत्या तं ननाम जगाद च महात्मन् ! ममाभयं देहि । अहमन्यो न किन्त्वेत भगरीनृपः संगतिनामाऽस्मि, ममाऽऽश्रयेण बहवो लोका जीवन्ति । भतो मयि प्रसीद अपराधथ क्षम्यताम् । साधुरगदत-राजन् ! यथा निजप्राणानवसि तथान्यानपि जीवानव । यथा त्वं जिजीविषसि तथैवाऽन्ये जीवा अपि जीवितुमिच्छन्ति मर्तुङ्गेऽपि न चेष्टन्ते । अतस्त्वयापि दीनेम्यो जीवेभ्योऽभयं प्रवेयम् । तवामयमित्थमेव स्यादिति साधुभाषणमाकर्ण्य प्रबुद्धो राजा षट्कायजीवजातेम्पोऽभयं प्रदाय तत्पार्श्वे चारित्रं गृहीत्वा ततो विज । मार्गे कश्विदेकः क्षत्रियः साधुर मिलत्तमपृच्छत्संयतिराजर्षिः । भोः ! स्वोऽसि ? तेनोकं किं त्वमेवात्र शासने साघुरभूरन्यो नास्ति ? एवं माध्मंस्थाः । इह शासने भरतचक्रवर्विसनत्कुमारशान्तिनाथप्रमुखा अनेके महापुरुषा अभूवन् । तान् किम जानासि १ तद्वाक्यश्रवणेन प्रतिबुद्धः स चारित्रेऽतिदादर्थं नयमानो धर्ममाराधयन् देहं त्यक्त्वा मुक्ति
I
