________________
तः ! त्वमेव कथय यां निषेवमाणो नरों धनं विनाशयति । लोके च निन्दामामोति कुलमुज्ज्वलं मलिनीकरोति । Fel सकलदोषघ गणिकां को मतिमान सेवेत १ यो हि महामूर्खः स एव तामिच्छति पश्य पश्य यदसौ स्थूलभद्रसाम्यलिप्सुः सिंहगुहापासी गुरुप्रापशावेश्यादिदेशसमस्यामा रत्नममानिनीषुर्नेपालदेशमतिवृरमगच्छत् || २७ ॥
अथ सिंहगुहावासिसाधूपकोशावेश्ययोः १५- कथानकम् -
यथा पाटलिपुरनगरे नन्दनामा राजा वर्तते तन्मन्त्री सकडालाख्यो विद्यते । तावकः स्थूलभद्रनामा पुत्रः कोशानामभ्यारागी भूत्वा सदालये द्वादशवर्षाणि तस्थिवान् सार्धद्वादशकोटिधनमदान्त्र सस्यै । अत्रान्तरे केनापि हेतुना वररुचित्राह्मणकूटपश्चयोगात् कडालमंत्री मृत्युमभ्यगच्छत् । तत्रावसरे नन्दराजो मन्त्रिपदप्रदानाय स्वपुरुषेण तं स्थूलिभद्रं वेश्यालयतः समाहायत् । नृपाहूतः स तदैव प्रतस्थे, यदा वेश्या वमधिकं निरुरोध, परं चतुरः स समुचितैर्मिष्टवाक्यैस्तामनुनीय दूतेन सह राजान्तिकमायौ मार्गे च पितुर्मरणमाकलय्य तन्मनो नितरामसारसंसारतो विरक्तमभूत । अथ राजान्तिकमागत्य तं नमस्कृत्य कृताञ्जलिर्व्यजिज्ञपत्-स्वामिन् । किमर्थ मामध समाकारितवानसि १ सेनोक्तं त्वं पितुः स्थाने स्थाप्यसे । तेनोक्तं हे महाराज 1 श्रीमतामादेशः शिरसा धार्यते परमत्र विषये किमप्यालोचनीयमस्ति तदालोच्य निश्वयं वदिष्यामि ततो नृपादेशतः सोऽलोकननमागत्य निजहस्तेन केशानवलुच्य रत्नकम्बलस्य रजोहरणं विधाय राजसभामागत्य वारस्वरेण कल्पतरुरिव ' धर्मलाभ ' इत्युवचार । ततः संमृतिविजयाचार्यपार्श्वे दीक्षां ललो | अथ वर्षर्ती गुरवश्चतुः शिष्येषु स्पलिभद्रमेवमादिशन् । त्वं तत्रैव वेश्यालये चतुरो मामान् स्थित्वा संयमाराधनं कुरुष्व । एकं शिष्यं वने सिंहगडरद्वारे तिष्ठन्नुपवसंश्चतुर्मासं विधेहीत्यादिदिशुः । कूपभारवटे
