________________
अथ १०- विनयगुणविषये-
निशि विण शशि सोहे ज्यूँ न सोले कलाई, विनय विन न सोहे त्यूं न विद्या बड़ाई । विनय वहि सदाई जेह विद्या सहाई, विनय विन न कोई लोकमां उचताई ॥ ३१ ॥
यथा - षोडशभिः कलाभिः परिपूर्णताङ्गतोऽपि शशी रजनीं बिना न शोभते, तथा विनयं विना सकला समधिगता विद्यापि नेत्र शोभां धत्ते । अयमाशयः लोके हि विद्यावान् महानपि सत्येव विनचे प्राशस्त्यमुपैति । अतः सकलगुणापेक्षमा विनयः श्रेयानस्ति । किच-तं विना महान्तोऽपि जना लोक औसत्यं प्राशस्त्यं महीयसीं सतीं कीर्तिच नाप्नुवन्ति । अतः सर्वैर्विनय आथयितव्य एव ॥ ३१ ॥
विनय गुण वहीजे जेहथी श्री वरीजे, सुरनरपति लीला जेह हेलां लहीजे ।
जगति पर - शरीरे पेसवा जे सुविधा, विनय गुणथि लार्धा विक्रमे तेह विद्या ॥ ३२ ॥
तथा - इह लोके - विनयगुणालक्ष्मीर्वश्या जायते, तत्प्रभावादेव लोका राज्यसुखादिकमनायासेन किलानुभवन्ति । यथा विक्रमाको राजा विनयेन परकायाप्रवेशिनीं विद्यामाप्तवान् ॥ ३२ ॥
S...
fareगुणोपरि विक्रमराजस्य २५-कथा दयते-
. यथा- शाकेतनगरे विक्रमाभिधो राजा राज्यं शास्ति । स चैकदा निजकर्मपरीक्षाकृते राज्यकार्य मन्त्रिणे समर्प्य देशान्तरं । प्रतस्थे । तत्राऽन्यदा कियद्भिर्दिनैः स एकम्पर्वतमपश्यत् । तत्र गत्वा तपस्यन्तमेकं योगिनमद्राशीद ततस्तं मक्त्यां नमस्कृत्प