________________
९४
सुदर्शनचरितम्
स्वदन्यो नास्ति मे वैद्यश्चिकित्साकर्म कोविदः । तवाधरसुधाधारां देहि मे साम्प्रतं द्रुतम् ॥ २९ ॥ यतः कामाग्निशान्तिमें संभवेत्प्राणवल्लभ । स्मरबागवणे देहे पटं वालिङ्गनं कुरु ॥ ३० ॥
इदं चूर्णं तवैवास्ति यद्देहि मुखचुम्बनम् | प्राणात् मे त्वरान् स्वामिन् रक्षत्वं सुभगोत्तम् ॥ ३१ ॥
यन्मयालपितं नाथ कामवाणप्रपीडया | तत्त्वं सर्वप्रकारेण मदाशां पूरय प्रभा ।। ३२ ।।
'इत्यादिकं समाकर्ण्य तद्वाक्यं पापकारणम् । तदा सुदर्शन ! श्रेष्ठी स्वचित्ते चकितस्तराम् ॥ ३३ ॥ चिन्तयामास तान्मा गृहीतस्तु तथा दृडम् | मनोरमां परित्यज्य परनारी स्वसा मम || २४ ||
,
धर्मग्ज्ञानसद्वृत्तरत्नचोरणतस्करी अस्मात् कथं मया शीघ्रं गम्यते शीलसागरः || ३५ ।।
अधोमुखः क्षणं ध्यात्वा मानसं चतुरोत्तमः । तदोवाच वचः शीघ्रं कामाग्निज्वलितां प्रति ॥ ३६ ॥ भोभद्रे त्वं न जानासि वचस्ते निःफलं गतम् । 'किं करोमि विशालाक्षि षण्ढवं मयि वर्तते ।। ३७ ।।
कर्मणामुदयेनात्र बहीरम्यं वपुश्च मे । इन्द्रवारुणिक बात्र फलं मेऽस्ति शरीरकम् ॥ ३८ ॥ अस्माकं च कदाप्यत्र वार्त्ता मिश्रेण नोदिता । तवाये सर्वविप्राणां कुलाम्भोरुहभानुना ॥ ३९ ॥ इति श्रुत्वा वचस्तस्य मानसो गकारकम् । हताशा स्वमुखं कृत्वा कृष्णवर्णं सुदुःखिता ॥ ४० || मानभङ्गं तरां प्राप्य कपिला कुलनाशिनी । स्वरात्तं विमुच्याशु स्थिता सा चाप्यधोमुखी ॥ ४१ ॥ अस्थाने ये कुर्वन्ति भोगाशां पापवञ्चिताः । ति सदा कातरा लोके मानभङ्गं प्रयान्ति च ॥ ४२ ॥
