________________
-----..-...-...
सार-समुच्चयः ।
२४९ यः सन्तोषामृतं पीतं तृष्णातृप्रणाशनं । तैश्च निर्वाणसौख्यस्य कारणं समुपार्जितम् ॥ २४७।। सन्तोयं लोभनाशाय रतिं च सुखशान्तये | ज्ञानं च तपसां वृद्धौ धारयन्ति दिगम्बराः ॥ २४८॥ ज्ञानदर्शनसम्पन्न आत्मा चैको ध्रुवो मम । शेषा भावाश्च मे बाह्या सर्वे संयोगलक्षणाः ॥ २४९ ॥ सयोगमृलजीवन प्राप्ता दुःखपरंपरा। तसात्संयोगसम्बन्धं त्रिविधेन परित्यजेत् ॥ २५॥ ये हि जीवादयो भावाः सर्वज्ञैर्भाषिताः पुराः। अन्यथा च क्रियास्तेषां चिंततार्थनिरर्थकाः ॥ २५१ ।। यथा च कुरुते जन्तुर्ममत्वं विपरीतधीः । तथा हि बन्धमायाति कर्मणस्तु समन्ततः ॥२५२ ।। अज्ञानावृतचित्तानां रागद्वेषरतात्मनाम् । आरंभेषु प्रवृत्तानां हितं तस्य न भीतवत् ॥ २५३ ।। परिग्रहपरिष्वङ्गाद्रागद्वेषश्च जायते । रागद्वेषौ महानन्धः कर्मणां भक्कारणम् ॥ २५४ ।। सर्वसङ्गान् पशून् ? कृत्वा ध्यानामिनाहुति क्षिपेत् । कर्माणि समिधश्चैव योगोऽयं सुमहाफलम् ।। २५५ । राजसूयसहस्राणि अश्वमेधशतानि च।। अनन्तभागतुल्यानि न स्युस्तेन कदाचन ॥२५६।। सा प्रज्ञा या शमे याति विनियोगपुराहिता ।
शेषा च निदेया प्रज्ञा कर्मोपार्जनकारिणी ॥२५॥ १ संतोषो क । २ धृतिः क्ष.। ३ चिन्तात्र निरर्थकाः ख । ४ सर्वसंगात् पसून् कृत्वा स्व.
