________________
M रेऽपि त्वयि सतीत्वात्तव वचनमेव तथ्यं मन्ये । इति पतिवचो निशम्य लज्जिया तयोक्तम्-भ्रममूलके स्वमे कदापि नो विश्व 18 सनीर्य, यतः कश्चिच्छिापूजक समे मिष्टामारिपूर्ण मन्दिर दृष्ट्वोत्थतः सन् नागरिकाविमव्य मन्दिरे गतेऽदृष्टमिष्टानः स आगवेषु & जनेषु शिवेन सर्वे भक्षितं, पुनरन्यदा स्त्रमे मिष्टाने यदा द्रक्ष्यामि, तदाऽवश्यं भवद्भिस्तबादयिष्यामि, इति सेम्यो न्यवेदयत् ।
एतन्निशम्प तैरुक्तं अरे मूर्ख ! किन्त्वयाऽस्माकं स्वप्रष्ट मिष्टानं भवयितव्यमासीत् ? सेन किं कस्पायुदरपूर्तिर्भवति । एतेन विचारमूढस्त्वं प्रतिभामि । पश्चात सः यथाऽऽगतास्तथागता शिवपूजकोऽपि पश्चातापयुतो बभूव । इति स्वमनसत्य मवेतोष्टादशशतयोजनस्थ गताऽऽगतमप्पसत्यमवेहि । तबचो निरम्य चन्द्रेणोक्सा-प्रिये । स्वमेव मम स्वप्नं तथ्यं मन्यसे । यतोऽसत्यवादिनी स्व. | मिति मयोक्ते वयेत्थं वक्तव्यमासीत् । स्त्रोक्तो विक्षस्तायास्तव चिन्ताकरण नोचितमस्ति, नीतिशाखेऽप्युक्तमस्ति । ___यथा-सुजीर्णमनं सुविचक्षणः सुतः, सुसाधितास्त्रं नृपतिः सुसेवितः ।
सुचिन्त्य चोक्तं सुविचार्य यत्कृतं, सुर्घकालेऽपि न याति विक्रियाम् ।। ९५ ।।
__ अथ श्रीचन्द्रराजसंस्कृतवरित्रस्य दशमपरिच्छेदे मानवजीवनतः कुक्कुट भवनम्रालोऽन्तिमवाक्येन पुनर्वतमक्षमया तयोक्तम्-प्रिय ! स्वमवृत्तान्त स्वान्ताभिःसारयतु । अस्मत्कृतजागरण मनाम जानातु | नाम, परमीश्वर। कि विस्मर्तुमर्हति ? अद्य माऽपि वणिविद्या शिक्षितेति लक्ष्यते, अतोमत्कयनं हास्येन परिणमय्योपरिष्टादुधावचं जल्पति । सकलरात्रिात्तान्तं कथितायां मरयेवं हास्य नोचितं यतोऽनेन बहुधाऽनर्थः संमान्यते । स्वाम्पाचा विना बहिरपि गन्तुमचताया ममेयहरगमनं कदाचिदपि संभवति किम् ? पुनरित्यमुक्या मे चेता क मवान दुनोति ? मपीदृगु व्यवहारो
*RECE
