________________
ऊऊ
निधिरेए पनि घरपशि, जाति पुरुषाय चिन्तयति ॥ ९२ ।। मम मुखं तालिकया मुद्रितमस्ति, हस्तौ पादौ च प्रतिज्ञया नद्धौ स्तः, अतः किमपि तुभ्यं निवेदितुं नाहोऽस्मि | त्वं चतुराऽसि | तस्मादियतैयाऽखिलं रहस्यमवगमिष्यसीत्याशासे । ममाऽपि त्वां परित्यज्य जिगमिषा न भवति परं किं कुर्याम् ? सर्पगंध'ध्वजयो.
मति गतोऽहं स्थातुं गन्तुश्चाऽसमर्थोऽस्मि । इत्थं बहुशो राज्ञा चन्द्रेण तोषिताऽपि प्रेमला तस्य गमनं नाऽन्वमोदत वेन सोया- | धचिन्तायो मनोऽभूत् । अथ हिंसकमन्त्री दुर्वचनं प्रयुञ्जानस्तत्राऽजगाम । तं विलोक्य लज्जिता प्रेमलैकत्र भागे तस्थौ, तदेव राजा चन्द्रोऽसाय बहिनिःससार । सिंहलेशेन सह मिलित्वा गमनमुचितं जानता चन्द्रेण तमुपसृत्य यभाषे-राजन् ! भवदिच्छानुरूप
कृतकार्योऽहं गच्छामि, रोरुद्यमानां तां प्रेमला परित्यज्याऽऽतोऽस्मि तस्या लज्जारक्षण भवरकरेऽस्ति । एवमुक्त्वा राजा चन्द्रा । का सिंहलपतेरनुमत्या ततो निःसृत्य यत्र वीरमत्या आम्रवृक्ष आरोषितस्तत्रोद्याने समाययो पूर्ववस कोटरे तस्थिवान् । तदनन्तरमेव !
वीरमतीगुणावल्यौ तत्राऽऽस्य रात्रेवशेषत्वान् द्रुतं वृक्षमारुरुहतुः । वीरमत्याः पूर्ववलगुडताडनेनामदुम आमापुरी प्रति घपाल । दैवादस्मिअपि समये वीरमत्या गुणावल्याश्च दृष्टिश्चन्द्रे न पपातेति स सानन्देन तत्राऽस्थात् ॥
अथ श्रीचन्द्रराजसंस्कृतचरित्रस्य नवमपरिच्छेदे स्वप्नो वा सभ्रमः-- मामापुर्यागमनसमये पथि वीरमत्या गुणावली प्रोचे-प्रियवधु ! मया सहाऽऽगमनं विना विमलापुरी कुमारकनकम्वर्जपत्वं कथं पश्यः १ अहमेवमेव त्वां प्रत्यहं नवं नवं कौतुकं दर्शयित्वा तपाऽभिलाषां पूरयिष्यामि, परं सदर्थ तवाऽपि मया सह प्रेमरक्षन ममाऽनुकूल वर्तितव्यं भविष्यति । अस्मिल्लोके मया विना कस्मिन्नेतरसामर्थ्यमस्ति यो गगनमार्गेण विहत्येयहरमल्यकालेन पार
।
अच
