________________
नागरिकाग्निद्रितान विधाय श्वश्रूवध्वौ गमनाय सञ्जिते यवतः । तत्र गमनकाले वीरमती तो पुनरुवाच-प्रियगुणावलि! इसोऽष्टादशशतयोजनदूरवर्ति विमलापुरीगमनमसंभत्र मन्यमानया त्वया दृश्यता-मम विद्यावलेन त्वामविलम्बितमेव तत्र नयामि । | गुणावल्यै वीरमत्योक्तमुधानस्थाऽऽप्रवृक्षमारुह्य त्रिमलापुरीगमन मिति राज्ञा चन्द्रेण पूर्वत एव श्रुतमासीदित, इति राजा चन्द्रोऽपि तत्र | गत्वाऽनयोधरित्रभवलोकनीयमिति चिन्तयताम्यां पूर्वमेवोधानं गत्वाऽतिष्ठत् । वीरमत्या कथितमाम्रवृक्ष ध्यानेन पश्पन् तस्मिन् । सुखेनोपवेष्टुमर्हमन्येनालक्ष्य कोटरमेकमपश्यत् । किश्चिद् विधारस्य तपाऽवस्थानस्य च समयाभावाद् द्रुतमेव स तत्र गत्वा प्रविवेश | चाचिन्तयत्-गुणावली तु गुणावल्येवाऽऽसीत्, मयाधपर्यन्तं तस्यां दुर्गुणो न दृष्टः, परभृजुस्वभावसयामातुः कपटजाले पविताऽस्ति, नवयैव तस्या बुद्धिविपर्ययः कृत इति ज्ञायने पर सम्प्रत्यनयोः कृतिर्दनीया । अनन्तरमेव ते तत्रागत्योपस्थिते बसूवतुस्ते उभे विलोक्प
राजा विचारमग्ना संजातः, यदिमे पक्षान्तरमारुह्य गच्छेतां तदा तत्र मम गमनं न भविष्यति. परं तदै [3] वृक्षमारुरुहतुरिति तस्य अंका शीघ्रतरमेव न्यवर्तत । राजाऽपि तथा छम आसीद्यथा ताम्यां द्रष्टुं न शक्येत, वीरमती करवीरयष्ट्या | कसाघातमिव तमामवृक्षं संताड्य जगाद-आवां विमलापुरी नय । तदानीमेवानवृक्षो वायुयानमिव वियत्युड्डीयमानो विमलापुरी. मभिषचाल । यथा केवलज्ञानवारकेण कर्मणा जीवाना केवलज्ञानमायूतं भवति, तथा कोटरावरणेन राजा चन्द्रोऽप्यात आसीत् । परन्तु मतिश्रुतादिज्ञानवारकस्य कर्मणः क्षयोपशमेन जीवानां किञ्चित् बोध इव राजा चन्द्रोऽपि कोटराम्पन्तरतो वामपदार्थदर्शनझम आसीदेव । मानसादपि द्रुतगतिराम्रपृक्षोऽभूत्, तदानीमेव चन्द्रोदयात् विविधानि नगरवनोपवनानि तस्य दृष्टिगोचराणि भवन्त्यपि क्षणान्तर एवाक्यानि बभूवुः । धावापृथिव्योर्मण्डल परितो निर्मला चन्द्रिका प्रसरन्त्याऽऽसीत्, सत्रामवृक्षस्योड्डयन क्षीरसागरे तरिरिवा
