________________
-
-
कार्य न निस्यिात् । प्रेमला चतुरमणीवाद् ज्ञश्चन्द्रस्याऽनेन कयनेन तूर्णमेव ज्ञातस्ती, पदयमिदानीं तत्र गमनाइते न स्थातुं शक्नोति, अतस्तथा गमननिरोधो न कृतः। राजा चन्द्रस्तां बोधयित्वा तत्तातासभमेत्य तस्मै सर्वमुदन्तं विज्ञापयनिजगाद| आमापुरीतो हुतिरागतास्ति, ततस्तत्र गमनमावश्यक विद्यते । तत्रय कार्यजातमपि नितरां संभालनीपमस्ति । इदानी निःस्रामित्वादामापुरी शून्या जायमेतमा प्रजाजनोऽपि दुःखी बोभूयते ततो नृरस्य नृपत्वं निरर्थकम् । उक्तश्च-प्रजा न रक्षयेद्यस्तु, राजा रक्षादिभिर्गुणैः। अजागलस्तनस्येव, तस्य जन्म निरर्थकम् ॥८६॥
वन्तं मयागमनलपिनोचते. यतो मयि भवतापीयोषकतमस्ति भवन्मोजन्यमइयत्र जीवने कथमपि । | नैव विस्मरिष्यामि । अथ चेद् भवदाज्ञा स्याचदा तत्र मत्ता निराज्यकार्यप्रेक्षां कुर्याम् । परं भवता पत्रं लेखनीयम्, नाई विस्मरणीया, मयि चैवमेव स्नेहभावो रक्षितव्यः । भूपवेश्चन्द्रस्येदं विनयवचनमाकार्ष, मकरध्वजेन गमननिषेधाचसा बढ्योधितस्थापि तस्य यदा विचास्वैपरीत्यं न जातं तदा पुनमकरध्धजेनोक्तम्-भोः कुमार ! विकृतः करी कथमपि करे नाऽऽसति, कृषीवलान चया कपिर्न कार्यते, मागिताऽऽपणानि शश्वमिजपासे न तिष्ठन्ति, प्राधूण काइकुटुम्बवृद्धिने भरति, प्रवासिताश्च प्रीतिश्विर
स्थायिनी न भवति, अतो भवता सहर्ष गन्तुं शक्यते । इतो गतेऽपि भवान् मम स्वान्ताकदापि न गन्तुमर्हतीति मयि विश्वासः * कर्तव्यः । इत्थं लब्धादेशस्य चन्द्रस्य दृदि परा मुजनि । तदैव राज्ञा मकरधन प्रस्थानसामग्री विधातुं स्वसेवका आदिशाः। * क्षितीशेन चन्द्रेणाऽपि निजसामन्वेभ्यः सनितुभाज्ञा दत्ता । अथ नृपतिना मकाध्वजे नाकारिता प्रेमना प्रोक्का-वत्से ! त्वं साक्षात्
गुणमञ्जूषाऽतो मेऽतिप्रियसुताऽसि । तत्र भर्ताऽऽभापुरीगमनाय भृशमुत्सुको मनमस्ति, मया पारिवगमोऽपि सन मन्यते । अथ
