________________
खेनागृणात्-वत्सास्था महासत्या वपुषि सर्वथापि न दोषलेशोऽप्यस्ति, किन्त्वेषा महासतीषु प्रासरेखा मृगाङ्गलेखा |* भुवनप्रसिद्धस्य सागरचन्द्रस्य परमप्रेमवती प्रेयसी जिनमतभावितमतिविधिवशादिहागता खशीलपालनाय अहिली-12 भूता, अतस्त्वयेयं मूर्तिमती कुलदेवीव रक्षणीया, सोपि देवी विसृज्य पार्थिवाय परमार्थ निवेद्य तां च सम्बोध्य श्रियमिव खाश्रयं निनाय, सापि सुरकृतप्रातिहायर्या प्रकटितशीलप्रभावा जनैरय॑माना तत्र तिष्ठन्ती चिन्तयति स्म-18 अन्यत्र सुतोऽन्यत्रैव, वल्लभः परिजनोऽपि चान्यत्र । बलिरिख सकलकुटुम्ब, प्रक्षिसं हतकदेवेन ॥१॥ इतश्च सुरेन्द्रदत्तो व्यवहारकलासु कौशल्यं कलयन्नुपार्जयंश्च धनं धनं पितुर्जीवितादपि यल्लमोऽभवन्, तस्मिन्नक्सरे तस सर्येषु कृत्येपूत्कर्ष विलोकयन्ती धनवती तुच्छमतिरिति चिन्तितवती-अस्मिन् जीवति मत्पुत्री तूलतुल्याषेव, ततः सा शाकिनीव दुरध्यवसाया तद्यापादनाय सविषमोदकमेकमपरी द्वौ निर्विषी विधाय तेषां सुतानां कृते कोशशा-[2] लायां दासीकरे प्रेषितयती तामुक्तववती च-स्थूलं मोदकं सुरेन्द्रदत्ताय देयं, इतरे लघुनी मोदके नरदेवधनदेवयोदिये, तथापि गत्वा तथैव चक्रे, सुरेन्द्रदत्तस्तु कार्यव्यापृतस्तं मोदकमेकान्ते चास्थापयत् , लघू तु बुभुक्षितौ बुभुजाते तदैव मोदको, स तु कार्यच्याकुलत्वेन भोक्तुं यावन्न पारयति तावत्तौ लघुबन्धू पुनः क्षुधितो जातौ दृष्ट्वातं। मोदकं विभज्य दत्तवान् , ताभ्यामपि भुक्तं, तसतत्क्षणादेव तो गुरुगरललहरीपरीतौ विपन्नौ, यत्क्रियतेऽन्यस्य 8 तत्खस्यैवायाति । तदनु ज्ञातवृत्तान्तो वैश्रमणस्तस्या दुष्टाशयं विमृश्य स खिन्नः सुरेन्द्रदत्त रहस्साह स्म-वत्स ! ब्रज त्वं
VESH********
****