________________
सामाचा- रीशतकम्।
॥९४॥
भ्रमन्तं चलनतलशरब्यथितहस्तिनो भुवि निपातनेन वशीकृतवान् , 'दासीपतिः' इति ललाटपट्टे मयूरपिच्छेन अक्तिवान् | आगमे इत्यादि ॥ ३४ ॥ पुनः भक्तप्रतिज्ञाप्रकीर्णके (२१ पत्रे ) जिनभवनजिनबिम्बप्रतिष्ठा प्रतिपादिताऽस्ति, तथाहि
जिनपति___ "अनियाणोदारमणो, हरिसवसविसट्टकंचुयकरालो । पूएइ गुरुं संघ, साहम्मिअमाइ भत्तीए ॥३०॥ निअदबम-1 मापूजापुजिणिं-दभवणजिणबिंबवरपइट्ठासु । विअरइ पसत्थपोत्थय-सुतित्यतित्थयरपूआसु ॥ ३१॥" न च इदं वक्तव्य अत्र
धिकार अहो ! (३१ पत्रे) "सत्तरिसयं जिणाणं, न गाहाणं समय खितपन्नत्ती आराहतो विहिणा, सासयसुक्खं लहइ मुक्खं ॥१॥" इति उक्तत्वेन अत्र प्रकीर्णके सष्ठतिगाथासंख्या उक्ताऽस्ति, अनिआणेत्यादिगाथाद्वये सति द्वासप्ततिगाथा भवन्ति, तत इदं गाथाद्वयं केनाऽपि नव्यं कृत्वा मध्ये क्षिप्तं अस्तीति न मानयामि इति, युक्तियुक्तत्वात् , कथं इत्याह-अरे ! शृणु, इदं गाथाद्वयं प्रतिमोत्थापकमतप्रादुर्भावात् पूर्व कृतं पश्चाद्वा? न तावत्पूर्व, प्रयोजनमन्तरेण पूर्व तत्करणस्य असंगतत्वात् नापि पश्चात् , यतः प्रतिमोत्थापकमतं त्रिंशदधिकपञ्चदशशत १५३० वर्षे प्रादुर्भुतं, तन्मतसंवत्प्रालिखितासु भक्तप्रतिज्ञाप्रकीर्णकप्रतिषु ( २४ पत्रे) सर्वत्र तद्गाथाद्वयस्य दर्शनात्, अपि चाऽस्मिन्नेव भक्तप्रज्ञाप्रकीर्णके
"अरिहंतसिद्धचेइअ-पवयणआयरिअसबसाहमुं। [तिबं] तित्थंकरेसु भत्तिं, तिगरणसुद्धेण भावेण ॥१॥" इतिnen गाथा वर्तते, तस्याः का वार्ता ? अत्राऽपि चत्यभक्तिः प्रतिपादिताऽस्ति, पुनः संख्यासंकलनविचारः श्रूयतां-अत्र गाथाद्वयवर्धनेऽपि न संख्या विघटेत, यतः प्रथमान्त्यगाथयोः तद्विचाराभावात् , तद्विचारप्रतिपादिका गाथाः सप्ततिः एव,
