________________
९९९ ॥ इत्युदीरितवत्युचै-भीमे संभावितौजसि । सभाक्षोभोजनि क्षीर-पाथोधिमथनोपमः॥१०००॥ __ मध्येसभमथोत्थाय, धृतराष्ट्रमदुष्टधीः । जगाद विदुरः शोक-संभारभिदुराशयः ॥ १०.१॥ प्रसूतमात्र एवायं, पुराऽऽख्यायि मयाऽपि ते । दुरात्मा कुलकल्पान्त-धूमकेतुः सुयोधनः ॥१००२।। किमीकक्रियते कर्म, चण्डालानां कुलेवपि । कैतवेन विजीयन्ते, भ्रातरोऽपि यदात्मनः ॥ १००३ ।। पुरो गुरूणामानीय, केशरादाय तत्प्रियाम् । तचितम्बस्थलाद्वासो, निःशई यच्च कृष्यते ॥१००४|| तत् कथं सहतां नाम, भीमः कान्तापराभवम् ? | न प्रियागःसहास्तेऽपि, पक्षिणः किमु दोभृतः ? ॥ १००५ ॥ अदुःशासनमद्रोण-मकर्णमसुयोधनम् । अभीष्म-धृतराष्ट्रं च, रा; भीमः करिष्यति ॥१००६ ॥ तत् कथं सर्वसंहार मिदानीमयुपेक्षसः। घायरकणि-मनमेकं सुयोधनम् ॥१००७ ॥ नैवं चेत्तद पापं, पापादसानिवर्तय । अमी बनाय गच्छन्तु, पाश्चाल्या सह पाण्डवाः ।। १००८ ॥ पुनरेत्यावधेरन्ते, भुञ्जन्तां जगतीं निजाम् । न चेत् कुंटुम्बसंवर्त-स्तवाद्यायमुपस्थितः ।।१००९॥ इति भ्रातुर्गिरा भीति-प्रथमानाङ्गवेपथुः । बभाषे भृशमाक्रोशन् , धृतराष्ट्रः सुयोधनम् ॥१०१०॥ आः ! पापकर्मचाण्डाल !, सदाचारवनद्विप! | निरपत्रप! नाद्यापि, दुष्कर्मभ्यो निवतेसे ॥१०११॥ विसृज स्वैरचारांय, बान्धवान् सह जायया । न चेन्मत्करवालोऽयं, शिरस्ते न सहिष्यते ॥१०१२।।
पितुर्गिरमिति श्रुत्वा, मन:कलुषमुच्चकैः । भीष्मादीनां च संभाव्य, भाषते स्म सुयोधनः ॥ १.१३ ।। ममाप्येकं वचस्तर्हि, वर्षीयांसो ! भवत्वदः । नेतन्यं पाण्डवैः कापि, गुप्त प्रयोदशम् ।। १.१४ । निग्दानप्य स्तसिं-जानामि
१ कुटुम्बप्रलयः।
