________________
भयो बुमिनामी पूर्षमासिक शानि:, साािवसित: पूर्व प्रतिपनोपशमश्रेणिः, उपशमश्रेणि प्रतिपद्य वेदोपशमोचरकालावे दिकखमनुभूय श्रेणिसमाप्तौ भवक्षयादपान्तराले मरणसो वा प्रतिपततो वेदोदये पुनः सवेदकत्योपपत्तः, तत्र योऽसौ सादिसपर्यवसितो जधन्येनान्तर्मुहूर्त श्रेणिसमाप्ती सवेदकले सति पुनरन्तर्मुहून श्रेणिप्रतिपत्तावचेदकत्वभावात् , आह-किमेकस्मिन् जन्मनि वेलाय
मुपशमश्रेणिलाभो भवति? यदेवमुच्यते, सत्यमेतद्भवति, तथा चाह मूलटीकाकार:--"नैकस्मिन् जन्मनि उपशमश्रेणिः क्षपकणिन है जायते, उपशमणिद्वयं तु भवत्येवे"ति, तत एवमुपपद्यते-जघन्येनान्तर्मुहूर्तमुत्कर्षतोऽनन्त कालं, तमेव कालक्षेत्राभ्यां निरूपयति
अनन्ता उत्सपिण्यवसर्पिण्यः एषा कालतो मार्गणा, क्षेत्रतोऽपार्द्धपुरलपरावर्स देशोनम् , एतावत: काला पूर्वप्रतिपन्नोपशमणेर-19 वश्यं मुक्त्यासन्नतया श्रेणिप्रतिपत्ताघवेदकस्वभावात् ।। 'अवेदए णं भंते।' इत्यादि प्रभसूत्रं पाठसिद्धं, भगवानाह-गौतम! अवेदको द्विविधः प्रज्ञप्तस्तयथा-सादिको वाऽपर्यवसितः[समयानन्तरी क्षीणवेदः, सादिको वा सपर्यवसित-उपशान्तवेदः, तत्र योऽसौ सादिसपर्यवसितोऽवेदकः स च जघन्यनेक समयं, उपशमश्रेणिं प्रतिपन्नस्य वेदोपशमसमयानन्तरेऽपि मरणे पुनः सवेदकत्वोपपतेः, उस्कतोऽन्तर्मुहूर्तमुपशान्तवेदश्रेणिकालं, तत ऊर्द्ध श्रेणेः प्रतिपतने नियमतः सवेदकत्वभावात् ॥ अन्तरं प्रतिपिपादयिपुराह-सवेदगस्सणं भंते' इत्यादि प्रभसूत्रं सुगम, भगवानाह-गौतम! अनादिकस्यापर्यवसितस्य सवेदकस्य नास्यन्तरं, अपर्यवसिततया सदा तद्भावापरित्यागात् , अनादिकस्य सपर्यवसितस्यापि नास्त्यन्तरं, अनादिसपर्यवसितो झपान्तराले उपशमश्रेणिमप्रतिपद्य भावी क्षीणवेदो न च क्षीणवेदस्य पुनः सवेदकत्वं प्रतिपाताभावान, सादिकस्य सपर्यवसितस्य सवेदकस्य जघन्येनेक समयमन्तरं, द्वितीयवारमुपशमणि प्रतिपन्नस्य वेदोपशमसमयानन्तरं कस्यापि मरणसम्भवात् , उत्कर्षेणान्तर्मुहू से द्वितीयं वारमुपशमश्रेणिं प्रतिपन्नस्योपशा
