________________
॥८३॥
कृष्णवलदेव ततो निर्गत्य यत्र वने जराकुमारस्तिति तत्र भवितव्यतायोगेन समागती | कृष्णं सुपार्न बोक्ष्य बलदेवो जलार्थं दूरे गतः इतो वनांतभ्रंमता जराकुमारेण वृक्षच्छायामुप्तकृष्णपादपद्मं हरिणक्षणवद् दृष्ट्वा तं हरि मन्यमानेन कर्णानाकृष्टं वाणं मुक्तं । तेन विद्धः कृष्णः पूञ्चकार । जराकुमारस्तु तत्रागत्य वापविद्धं च कृष्णं विज्ञायात्यंत विपादं कृतवान् । कृष्णेनोक्त श्रीनेमिप्रभुत्राक्यं कथमन्यया भवेन् ? अथ वाणत्र नविधुरोऽपि कृष्णो जराकुमारं प्रति जगाद 1 अ स्वमितो हुने हरे? बलभद्रः क्रोधेन त्वां व्यापादयिष्यतीत्युक्त्वा तेन स्वकीयं कौस्तुभरत्नं तस्मै समर्यादिष्टमय त्वया पांडवाग्रे गत्वा सर्वोऽप्ययमुदनः कथनीयः । अथ जराकुमारस्ततो नित्य पांडुमथुरायां पांडवानामग्रे प्राप्तः । कथितच तेन तेभ्यः सर्वोऽपि द्वारिकादाहादिवृत्तांतः, दर्शितं च तत्कौस्तुभरत्न । तत् श्रुत्वा ते पंचापि पांडवा वैराग्यं प्राप्य दक्ष गृहीत्वा मोक्षं गताः इतो जराकुमारगमनानंतरं रौद्रध्यानाधिरूढः कृष्णो वर्षेकसहस्रायः समाप्य मूत्वा तृतीये नरके गतः । अथ बलभद्रो जन् छात्वा यावत्तत्र समायाति तावत् कृष्णं तयावस्थं वीक्ष्य सृतिं च तं मन्यमानो बहुकाले यातच्छरीरं स्कं वहमानो बभ्राम । कियता कालेन सिद्धार्थदेवेन प्रतिबोधितस्तच्छरीरस्याग्निसंस्कार कृत्वा वंगग्यदीक्षां गृहीतवान् । एकदा स वलपिराहारार्थं नगरमध्ये गतः । तत्र वलपिरूपमोहितया क्याचित्त्रिया घटकस्थाने पुत्रकंठे दरको दत्तस्तदा तेन मुनिना तां खियं प्रतिवोध्य तत्कृतं तदनर्थं दूरीकारयित्वा स्वयं च तदादितो नगरागमनाभिग्रहं गृहीतवान् । वनस्थितेन भलभद्रर्षिणा बवस्तिर्यचः प्रतिबोधितास्तेष्वेको मृगो भद्रकभावतया सुश्रावक
॥८३॥
